Tam, gdzie to możliwe, stosuje się odpowiednie środki w celu izolacji dźwiękowej i tłumienia dźwięków oraz ograniczenia ich rozprzestrzeniania się. Zasadniczo obowiązuje zasada, że hałas należy ograniczać w miejscu jego powstawania, dobierając cichobieżne wentylatory i silniki.

 Istnieją dwa główne źródła hałasu, a są to:

 –Wentylatory

Generowane przez nie hałasy (poziom ciśnienia akustycznego) są zależne od ilości obrotów, kształtu i liczby łopatek, prędkości powietrza, przepływu, warunków odpływu i dopływu powietrza, całkowitego sprężu, wydajności oraz sprawności. Głównymi źródłami hałasu są: szerokopasmowy szum powodowany burzliwym przepływem powietrza oraz jednotonowy dźwięk wywołany ruchem obrotowym silnika (silnie powiązany z jego częstotliwością). Przez zastosowanie łożysk ślizgowych i tocznych, wyważenia łopatek oraz obudów tłumiących można znacznie zredukować powstający hałas.

 -Systemy kanałów

Hałas w przewodach powstaje wskutek zmiany prędkości przepływu powietrza i powstawania zawirowań na ostrych krawędziach, kratkach, trójnikach, przepustnicach, kryzach itp. Powodem powstawania hałasu może być również pobudzanie ścianek przewodów do drgań własnych. Tego rodzaju hałas redukuje się, projektując system rozdziału powietrza zgodnie z wymaganiami rozdziału powietrza. Jako regułę przyjmuje się, że: prędkość strumienia powietrza w przewodach magistralnych nie powinna przekraczać 8 m/s. Aby szum nie zaistniał, najkorzystniej jest przyjmować prędkość powietrza w granicach 5 m/s. Dzięki stosowaniu tłumików dźwięku oraz odpowiednich materiałów tłumiących dźwięk można znacznie zredukować poziom hałasu.
Generowany hałas rozprzestrzenia się w postaci dźwięków materiałowych (rozchodzą się w ciałach stałych, czyli fundamentach, podłogach, ściankach kanałów wentylacyjnych, emitowane są przez powierzchnie drgające w postaci dźwięków powietrznych stając się słyszalnymi) lub powietrznych (rozprzestrzeniają się w powietrzu bezpośrednio ze źródeł hałasu).

 Tłumienie dźwięków powietrznych możemy podzielić na dwie grupy:

naturalne:

-w prostych odcinkach przewodów: cienkościenna blacha zostaje tutaj wprowadzona w drgania, co powoduje tłumienie wzdłużne w kierunku przepływu. Powierzchnia przewodu wypromieniowuje częściowo energię akustyczną (w zależności od swojej zdolności tłumienia) do otaczającej przestrzeni. Przy niskich częstotliwościach tłumienie jest bardziej intensywne niż przy wysokich (w przewodach prostokątnych tłumienie wzdłużne jest także intensywniejsze niż w okrągłych dla dźwięków o niskich częstotliwościach, dla wysokich częstotliwości dźwięku korzystniejsze są natomiast okrągłe przewody),

-przy zmianach kierunku przewodów: łuki i kolana charakteryzują się następującą cechą: tłumienie dźwięków o tym niższych częstotliwościach, im szersze są kanały,

-w rozgałęzieniach przewodów: tłumienie w rozgałęzieniu jest niezależne od częstotliwości dźwięku,

-w nawiewnikach: występuje tutaj spadek mocy akustycznej. Wiąże się to z tym, że otwory nawiewne mają zazwyczaj małe wymiary w stosunku do długości fal dźwiękowych, dlatego też część fal dźwiękowych odbijana jest do przewodu.

 sztuczne:

-jeżeli naturalne tłumienie dźwięków jest niewystarczające, należy stosować urządzenia do ich sztucznego tłumienia. Przy stosowaniu tłumików hałasu należy uwzględniać następujące wytyczne:

-wszystkie zastosowane tłumiki dźwięku należy umieszczać za wentylatorem (jak najbliżej),

-przy wysokim poziomie mocy akustycznej otoczenie przewodu (w okolicy tłumika) należy zaizolować otuliną dźwiękochłonną,

-w rozgałęzieniach (przy zmianach kierunku przepływu) należy stosować wtórne tłumiki hałasu (jeżeli występują dodatkowe dźwięki).

Zapobiegawczo dla tłumienia dźwięków materiałowych wykorzystuje się często różne elementy budowlane o dobrych właściwościach pochłaniających dźwięk i drgania. Zalicza się tu giętkie, miękkie maty lub płyty o częstotliwości drgań własnych na tyle niskiej, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się dźwięku materiałowego, tzn. poniżej 50 Hz.

W celu przeciwdziałania przenoszeniu szumów z central wentylacyjnych do przylegających pomieszczeń, oprócz opisanych wyżej środków stosuje się jeszcze inne przedsięwzięcia budowlane:

-ściany i sufit centrali wentylacyjnej muszą posiadać wystarczającą izolację, żeby zapobiec przenoszeniu się dźwięków powietrznych (np. ściany podwójnie szalowane). W celu zmniejszenia hałasu w samym pomieszczeniu należy umieścić dźwiękochłonne płyty, to samo dotyczy podłóg. W celu przeciwdziałania przenoszeniu dźwięków materiałowych maszyny należy ustawiać na sprężynach i amortyzatorach o większym tłumieniu.

-przy kanałach powietrznych i rurociągach, oprócz stosowania elastycznych członów pośrednich należy zwracać uwagę, aby przejścia przez ściany miały izolację od dźwięków materiałowych. Chodzi tu np. o rury płaszczowe z izolacją między rurą i płaszczem lub o izolację między kanałem i murem,

-otwory wlotowe i wylotowe wentylatorów należy tak rozmieścić, aby nie stanowiły zakłóceń dla sąsiedztwa, lub należy zastosować dodatkowe tłumiki wylotowe.

 

Na podstawie artykułu “Cisza w kanale” Macieja Burchardta, “Magazyn instalatora” nr 9 (85), wrzesień 2005