W ostatnich latach zauważa się rosnące zainteresowanie kominkami. Jest to spowodowane  kilkoma czynnikami.

Bardzo ważna jest cena i dostępność drewna w danym rejonie, obecnie drewno jest jednym z najtańszych paliw na rynku. Kolejnym aspektem jest efekt dekoracyjny kominka oraz efekt wizualny palącego się drewna- bardzo często to przekonuje inwestora do zainstalowania kominka.

Instalacja kominka jako dodatkowego źródła ciepła pozwala na znaczne oszczędności w rachunkach za ogrzewanie, a koszt najbardziej rozbudowanej instalacji dla domu 1500 – 200m2 wraz z montażem nie powinien przekroczyć 10 tys. zł.
Kominek najczęściej montowany jest w pomieszczeniu o możliwie dużej powierzchni, nie oznacza to jednak, że ciepło będzie tylko w tym pomieszczeniu. Ogrzane przez wkład kominkowy powietrze może być rozprowadzane do innych pomieszczeń, zarówno w sposób grawitacyjny, jak i wymuszony. W budynku posiadającym taką instalacje powinna być zachowana właściwa cyrkulacja powietrza pomiędzy ogrzewanymi pomieszczeniami a pomieszczeniem w którym znajduje się kominek. Dlatego drzwi powinny posiadać specjalne otwory lub szczelinę minimum 2 cm przy podłodze.

 

Czym różni się układ grawitacyjny od nawiewnego?

Układ grawitacyjny stosowany jest wtedy gdy chcemy ogrzewać tylko pomieszczenia w bezpośrednim sąsiedztwie kominka. W wariancie tym ważne jest aby wszystkie przewody rozprowadzające były możliwie jak najkrótsze, w miarę równej długości i dobrze wyizolowane a powietrze nie może być rozprowadzane do zbyt wielu pomieszczeń.
W przypadku ogrzewania większych budynków stosuje się bardziej złożone układy ogrzewania z wykorzystaniem urządzenia nawiewnego. Urządzenie takie powinno posiadać izolację termiczną i akustyczną oraz regulator temperatury i obrotów silnika. Urządzenia nie wolno zabudowywać materiałem izolacyjnym i powinno się ono znajdować w odległości 4-7 m od kominka. Ciepłe powietrze rozprowadzane jest do poszczególnych pomieszczeń za pomocą rur elastycznych rur elastycznych izolowanych lub prostokątnych kanałów ocynkowanych dodatkowo izolowanych, o odpowiednich przekrojach i odporności termicznej. Maksymalna odległość wylotów ciepłego powietrza od aparatu nawiewnego powinna wynosić 10m. Wyloty przewodów montuje się w pobliżu okien lub ścian zewnętrznych w stropie, ścianie lub podłodze, tak by cyrkulacja powietrza zapewniała prawidłowy rozkład ciepła w pomieszczeniu.

Jednak by w pełni wykorzystać możliwości grzewcze kominka i układu dystrybucji ciepłego powietrza, instalacje takie powinny być planowane już na etapie projektowania domu, wtedy montaż systemu jest najtańszy i dzięki optymalizacji przebiegu kanałów grzewczych zapewnia największą efektywność działania.

 

Innym rozwiązaniem jest zastosowanie kominka z płaszczem wodnym, który może współpracować z wodną instalacją centralnego ogrzewania. Takie rozwiązania przybliżymy w innych artykułach z tego działu.