DYREKTYWA 2006/32/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 5 kwietnia 2006 r.

 

Aby pobrać plik kliknij:
DYREKTYWA 2006/32/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 5 kwietnia 2006 r

DYREKTYWA 2006/32/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 5 kwietnia 2006 r.

w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/76/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat  ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego ( 1 ),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów ( 2 ), stanowiąc   zgodnie   z   procedurą   określoną   w   art.   251 Traktatu ( 3 ), a także mając na uwadze, co następuje:

(1)    We Wspólnocie istnieje potrzeba poprawy efektywności wykorzystania energii przez użytkowników końcowych, zarządzania popytem na energię i wspierania produkcji
energii  ze   źródeł  odnawialnych,  ponieważ w  perspektywie  krótko-  i  średnioterminowej  istnieją stosunkowo niewielkie możliwości wywierania wpływu w inny sposób na warunki dostaw i dystrybucji energii, czy to drogą tworzenia nowych mocy, czy też usprawnienia przesyłu i dystrybucji energii. Niniejsza dyrektywa przyczynia się więc do poprawy zabezpieczenia nieza-
wodności dostaw energii.

(2)   Poprawa efektywności wykorzystania  energii przez odbiorców  końcowych  przyczyni się     również do  zmniejszenia  zużycia  energii  pierwotnej  oraz  do zmniejszenia emisji CO 2 i innych gazów cieplarnianych i tym samym do zapobiegania niebezpiecznym zmianom klimatycznym. Emisje te stale rosną, w coraz większym stopniu utrudniając wypełnienie zobowiązań podjętych
w  Protokole  z  Kioto.  Działalność  człowieka  związana z  sektorem  energetycznym  powoduje  aż  78 %  emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie. Szósty wspólnotowy  program  działań w zakresie  środowiska naturalnego, ustanowiony  w  decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu    Europejskiego i Rady ( 4 ) przewiduje, że niezbędne będą dalsze redukcje, aby osiągnąć
długofalowy cel Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, jakim jest ustabilizowanie stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie,  który  zapobiegałby  niebezpiecznej  antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny. Dlatego też niezbędne jest    opracowanie konkretnych polityk i działań.

(3)  Poprawa efektywności wykorzystania  energii  umożliwi wykorzystanie potencjalnych    oszczędności  energii w  sposób  ekonomicznie  efektywny.  Środki  poprawy efektywnego wykorzystania energii mogłyby prowadzić do  tych  oszczędności,  w  ten  sposób  wspomagając
Wspólnotę w zmniejszaniu jej uzależnienia od importu energii. Ponadto ukierunkowanie na  technologie  efektywniej wykorzystujące energię może pozytywnie wpłynąć na  innowacyjność i    konkurencyjność we Wspólnocie, jak podkreślono w Strategii Lizbońskiej.

(4)  Komunikat  Komisji  w  sprawie  wykonania  pierwszego etapu Europejskiego Programu Zmian Klimatu wymienił dyrektywę w sprawie zarządzania popytem na energię jako jeden  z  priorytetowych  środków  związanych  ze zmianą   klimatu, które należy podjąć na szczeblu
wspólnotowym.

(5)  Niniejsza dyrektywa jest spójna z dyrektywą 2003/54/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003  r.  dotyczącą  wspólnych zasad  rynku  wewnętrznego energii elektrycznej ( 5 ), a także dyrektywą 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca
2003  r.  dotyczącą  wspólnych zasad  rynku  wewnętrznego  gazu  ziemnego ( 6 ),  które  przewidują  możliwość wykorzystania efektywności energetycznej i zarządzania popytem jako alternatywy dla budowy nowych źródeł oraz do celów ochrony środowiska, pozwalając władzom
Państw Członkowskich, między innymi, ogłosić przetargi na nowe moce lub wybrać środki służące efektywności energetycznej oraz zarządzaniu popytem, w tym systemy tzw. „białych certyfikatów ” .
L 114/64 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006
( 1 )     Dz.U. C 120 z 20.5.2005, str. 115.
( 2 )     Dz.U. C 318 z 22.12.2004, str. 19.
( 3 )     Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2005 r. (dotychczas   nieopublikowana   w   Dzienniku   Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 23 września 2005 r. (Dz.
U.  C  275  E  z  8.11.2005,  str. 19)  i  stanowisko  Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia   2005 r. (dotychczas nieopublikowane  w  Dzienniku  Urzędowym). Decyzja Rady z dnia 14 marca 2006 r.
( 4 )     Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1.
( 5 )     Dz.U.  L  176  z  15.7.2003,  str.  37.  Dyrektywa  zmieniona dyrektywą Rady 2004/85/WE (Dz.U. L 236 z 7.7.2004, str. 10).
( 6 )     Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57.

(6)  Niniejsza  dyrektywa  pozostaje  bez uszczerbku  dla art. 3 dyrektywy 2003/54/WE, zgodnie z którą Państwa Członkowskie muszą  zagwarantować wszystkim odbiorcom w gospodarstwach domowych oraz, jeżeli Państwa Członkowskie uznają to za stosowne, małym przedsiębiorstwom, możliwość  korzystania  z  usługi  powszechnej,jaką  jest prawo do dostaw energii elektrycznej o określonej jakości na ich terytorium po rozsądnych, przejrzystych,  łatwo i wyraźnie porównywalnych cenach.

(7)  Celem niniejszej dyrektywy jest zatem nie tylko wspieranie w dalszym ciągu  świadczenia  usług  energetycznych,  ale także  stworzenie  silnych  bodźców  dla  popytu. Sektor publiczny we wszystkich Państwach Członkowskich powinien w związku z tym dawać dobry przykład w zakresie inwestycji, utrzymania  i innych wydatków na urządzenia zużywające  energię,  usługi  energetyczne  i  inne  środki poprawy efektywności energetycznej. Dlatego też powinno się   zachęcać   sektor   publiczny   do   włączenia   kwestii związanych  z  poprawą  efektywności  energetycznej  do inwestycji, odpisów amortyzacyjnych i budżetów operacyjnych. Ponadto sektor   publiczny powinien dążyć do stosowania kryteriów  efektywności  energetycznej w  procedurach  przetargowych na  zamówienia  publiczne, jako że taka praktyka została umożliwiona przez dyrektywę 2004/17/WE  Parlamentu  Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.  w sprawie   koordynacji procedur udzielania  zamówień przez  podmioty działające w sektorach gospodarki  wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych ( 1 )  i dyrektywę 2004/18/WE  Parlamentu  Europejskiego  i  Rady  z  dnia  31  marca  2004  r. w sprawie koordynacji procedur udzielenia  zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy  i usługi ( 2 ); zasada ta została potwierdzona orzeczeniem Europejskiego Trybunału  Sprawiedliwości  z  dnia  17  września  2002  r. w sprawie C-513/99 ( 3 ). Biorąc pod uwagę fakt, że struktury administracyjne  w  poszczególnych  Państwach  Członkowskich  znacznie  się  różnią,  spośród  środków  dostępnych sektorowi publicznemu powinno się stosować różne typy środków odpowiednio na szczeblu krajowym, regionalnym
lub lokalnym.

(8)    Sektor publiczny dysponuje wieloma sposobami spełnienia tej wzorcowej roli: poza środkami, które można zastosować, a które wymienione są w załączniku III i VI, sektor publiczny   mógłby   na   przykład   rozpocząć   pilotażowe projekty efektywności energetycznej i pobudzać sprzyjające efektywności   energetycznej   zachowania   pracowników. W  celu  osiągnięcia  pożądanego  efektu  mnożnikowego obywatele  lub przedsiębiorstwa  powinni  zostać w skuteczny sposób poinformowani o wielu z tych działań, przy jednoczesnym położeniu nacisku na korzyści wynikające z obniżenia kosztów.

(9)    Liberalizacja dla użytkowników końcowych rynków detalicznych  energii elektrycznej, gazu   ziemnego, węgla kamiennego i brunatnego, ogrzewania oraz, w niektórych przypadkach, nawet ciepłownictwa i chłodzenia, niemal bez wyjątku doprowadziła do poprawy efektywności i niższych kosztów  po stronie  wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji energii. Liberalizacja ta nie doprowadziła do znaczącego wzrostu konkurencji w dziedzinie produktów i usług,  która  mogłaby  przynieść rezultaty w  postaci poprawy efektywności energetycznej po stronie popytu.

(10)  W swej rezolucji z dnia 7 grudnia 1998  r.  w  sprawie efektywności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej ( 4 ) Rada zatwierdziła cel dla Wspólnoty jako całości, by do roku 2010 poprawiać intensywność energetyczną zużycia końcowego o jeden punkt procentowy rocznie.

(11)  W związku z tym Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć orientacyjne cele krajowe,  mające na celu wspieranie efektywnego wykorzystania energii przez odbiorców  końcowych  oraz  zagwarantowanie dalszego rozwoju i stabilności rynku usług energetycznych, przyczyniając się tym samym do realizacji Strategii Lizbońskiej. Przyjęcie orientacyjnych celów krajowych w celu promowania efektywnego wykorzystania energii przez odbiorców końcowych zapewnia efektywną synergię z innymi aktami prawnymi Wspólnoty, które, po ich wprowadzeniu w życie, przyczynią się do osiągnięcia tych celów krajowych.

(12)  Niniejsza dyrektywa wymaga  podjęcia  działań  przez Państwa Członkowskie, zaś osiągnięcie jej celów zależy od skutków,  jakie te działania spowodują dla końcowych użytkowników energii. Ostateczny wynik działań podjętych przez  Państwa  Członkowskie zależy  więc od  wielu czynników zewnętrznych, które wpływają na zachowanie użytkowników  w  zakresie  zużycia  energii  oraz  ich  woli wprowadzania w  życie  metod oszczędzania energii i stosowania urządzeń  energooszczędnych.Dlatego też, nawet jeżeli Państwa Członkowskie zobowiążą się do podjęcia   wysiłków zmierzających do osiągnięcia celu ustalonego jako 9 % oszczędności energii, krajowy  cel w zakresie oszczędności energii ma charakter indykatywny i nie wiąże się dla Państw  Członkowskich z prawnym obowiązkiem osiągnięcia tej wartości docelowej.

(13) W ramach dążenia do osiągnięcia krajowego celu indykatywnego Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć sobie cel wyższy niż 9 %.

(14) Wymiana informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk na wszystkich  poziomach,  z  włączeniem w szczególności sektora publicznego, wpłynie korzystnie na poprawę efektywności  energetycznej. Państwa  Członkowskie powinny zatem sporządzić wykaz środków podjętych w ramach niniejszej dyrektywy i dokonać, na ile to możliwe, przeglądu osiągniętych przez siebie  rezultatów w ramach planów działań na rzecz efektywności energetycznej.

(15)  Przy poprawie efektywności energetycznej, dzięki zmianom na poziomie technologicznym,  zachowań ludności lub gospodarczym, należy unikać istotnego negatywnego wpływu  na  środowisko naturalne  i  działać z poszanowaniem priorytetów społecznych.

27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/65
( 1 )     Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem  Komisji  (WE)  nr  2083/2005  (Dz.U.  L  333 z 20.12.2005, str. 28).
( 2 )     Dz.U. L 134 z 30.4.2004., str. 114. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 2083/2005.
( 3 )     C-513/99: Concordia Bus Finland Oy Ab, wcześniej Stagecoach Finland   Oy   Ab   przeciwko   Helsingin   kaupunki   oraz   HKL- Bussiliikenne (Zb.Orz. 2002, I-7213). ( 4 )     Dz.U. C 394 z 17.12.1998, str. 1.

(16)  Wsparcie finansowe dla dostawcy oraz koszty po stronie odbiorcy odgrywają istotną rolę w usługach energetycznych. Utworzenie funduszy na rzecz dotowania procesu wdrażania  programów  efektywności  energetycznej  lub innych  środków  poprawy  efektywności  energetycznej i promowania  rozwoju  rynku  usług  energetycznych może być odpowiednim narzędziem służącym zabezpieczeniu  niedyskryminacyjnego  wstępnego  finansowania pomocniczego na tym rynku.

(17)  Poprawa efektywności końcowego wykorzystania energii może zostać osiągnięta przez zwiększenie dostępności usług energetycznych, zwiększenie popytu na te usługi oraz inne środki poprawy efektywności energetycznej.

(18)  W celu wykorzystania potencjału oszczędności energii w  niektórych  segmentach  rynku,  gdzie  nie  są  zwykle oferowane audyty energetyczne, takich jak gospodarstwa domowe, Państwa Członkowskie powinny zapewnić ich dostępność.

(19)  Konkluzje Rady z dnia 5 Grudnia 2000 r. wymieniają promowanie   usług   energetycznych   poprzez   rozwój strategii Wspólnoty jako obszar priorytetowy dla działań mających na celu poprawę efektywności energetycznej.

(20)  Dystrybutorzy  energii,  operatorzy  systemu  dystrybucji oraz  przedsiębiorstwa  prowadzące  detaliczną  sprzedaż energii  mogą  poprawić  efektywność  energetyczną  we Wspólnocie,  jeżeli  będą  oferować  usługi  energetyczne obejmujące efektywne wykorzystanie  energii, w takich obszarach   jak   zapewnienie   komfortu   termicznego w pomieszczeniach, ciepłej wody do użytku domowego, chłodzenia, produkcji towarów, oświetlenia oraz mocy napędowej. Maksymalizacja zysków tych przedsiębiorstw staje  się  zatem  bardziej  związana  ze  sprzedażą  usług energetycznych  dla  możliwie  jak  największej  liczby klientów,  niż  ze  sprzedażą  możliwie  jak  największej ilości  energii  dla  poszczególnych  klientów.  Państwa Członkowskie   powinny   starać   się   unikać   zakłóceń konkurencji   w   tej   dziedzinie   w   celu   zapewnienia równego zakresu działań wszystkim dostawcom energii; mogą  one  jednakże  przekazać  to  zadanie  krajowym organom regulacyjnym.

(21)  W pełni uwzględniając krajową organizację operatorów w  sektorze  energetycznym oraz  mając  na  celu  polepszenie wdrażania usług energetycznych i środków zmierzających do   poprawy   efektywności   energetycznej, o której mowa w  niniejszej dyrektywie,  Państwa
Członkowskie   powinny   mieć   możliwość   nałożenia obowiązku świadczenia takich usług na dystrybutorów energii, operatorów systemów dystrybucji lub przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii albo, w odpowiednich przypadkach, na dwóch spośród tych
operatorów, lub na nich wszystkich, oraz uczestniczenia w takich działaniach.

(22)  Należy stymulować rozwój innowacyjnego rozwiązania, jakim  jest  wykorzystanie  finansowania  przez  stronę trzecią.  W ten sposób beneficjent unika kosztów inwestycji  wykorzystując  część  wartości  oszczędności energii, które wynikają z inwestycji zrealizowanej przez stronę trzecią, by spłacić tę inwestycję wraz z odsetkami.

(23)  Dla skuteczniejszego oddziaływania taryf i innych uregulowań dotyczących energii sieciowej na efektywność końcowego zużycia energii, powinno się usunąć nieuzasadnione  zachęty  do  zwiększania  ilości  przesyłanej energii.

(24)  Rynek  usług  energetycznych  może  być  wspierany  za pomocą  szeregu  środków,  także  środków  niefinansowych.

(25)  Usługi  energetyczne,  programy  poprawy  efektywności energetycznej oraz inne środki służące poprawie efektywności energetycznej, zastosowane w celu osiągnięcia oszczędności energii, mogą być wspierane lub wdrażane poprzez  dobrowolne  umowy  pomiędzy  zainteresowanymi   stronami   i   podmiotami   sektora   publicznego wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie.

(26)  Sektory paliw i transportu odgrywają ważną  rolę w  kwestiach dotyczących efektywności  energetycznej oraz oszczędności energii.

(27)  Dobrowolne umowy, o których mowa w  niniejszej dyrektywie, powinny być przejrzyste  i  zawierać co najmniej informację na temat następujących kwestii: cele ilościowe i etapowe, monitorowanie i raportowanie.

(28)  Przy określaniu środków poprawy efektywności energetycznej należy wziąć pod uwagę zyski z efektywności energetycznej  uzyskane  dzięki  szerokiemu  stosowaniu efektywnych kosztowo innowacji technologicznych, na przykład pomiarów elektronicznych. W  kontekście niniejszej dyrektywy indywidualne liczniki dostępne po konkurencyjnych  cenach  obejmują  także  precyzyjne liczniki ciepła.

(29)  W celu umożliwienia użytkownikom końcowym podejmowania decyzji dotyczących ich indywidualnego zużycia energii, w oparciu o pełniejszą wiedzę, powinni oni otrzymywać odpowiednią ilość danych o tym zużyciu oraz   inne   istotne   informacje,   takie   jak   informacje
o  dostępnych środkach poprawy efektywności  energetycznej,  porównanie  profili  użytkowników  końcowych oraz obiektywne specyfikacje techniczne sprzętu zużywającego energię, w tym sprzętu opartego na „ czynniku czwartym ” lub podobnego. Przypomina się, że niektóre z tych cennych informacji powinny już być udostępniane użytkownikom  końcowym  na  mocy  art.  3  ust.  6
dyrektywy   2003/54/WE.   Ponadto   należy   aktywnie zachęcać konsumentów do regularnych kontroli odczytów licznika.

(30)  Wszystkie rodzaje informacji odnoszące się do efektywności energetycznej powinny być szeroko rozpowszechniane wśród odbiorców końcowych w odpowiedniej formie, także za pośrednictwem rachunków za energię. Mogą one obejmować informacje o ramach finansowych
i prawnych, kampanie informacyjne i promocyjne oraz szeroko zakrojoną wymianę najlepszych  praktyk na wszystkich szczeblach.
L 114/66 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006

(31)  Z chwilą przyjęcia niniejszej dyrektywy  wszystkie zasadnicze przepisy dyrektywy Rady   93/76/EWG z dnia 13 Września 1993 r. w celu ograniczenia emisji ditlenku węgla poprzez poprawienie efektywności energetycznej  (SAVE) ( 1 ) zostają objęte innymi przepisami
wspólnotowymi, i z tego względu dyrektywa 93/76/EWG powinna zostać uchylona.

(32)  Ponieważ  cele  niniejszej  dyrektywy,  tj.  promowanie efektywności  końcowego  wykorzystania  energii  oraz rozwoju  rynku  usług  energetycznych,  nie  mogą  być osiągnięte   w   sposób   wystarczający   przez   Państwa Członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania  zgodnie  z  zasadą  pomocniczości  określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną  w  tym  artykule,  niniejsza  dyrektywa  nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(33)  Środki  niezbędne  dla  wykonania  niniejszej  dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE  z  dnia 28 Czerwca 1999  r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji ( 2 ),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT I ZAKRES STOSOWANIA

Artykuł 1

Cel

Celem  niniejszej  dyrektywy  jest  opłacalna  ekonomicznie poprawa efektywności  końcowego  wykorzystania  energii w Państwie Członkowskim poprzez:
a)    określenie celów orientacyjnych oraz stworzenie mechanizmów, zachęt i ram instytucjonalnych,  finansowych i prawnych, niezbędnych w celu usunięcia istniejących barier  rynkowych  i  niedoskonałości  rynku  utrudniających efektywne końcowe wykorzystanie energii;
b)    stworzenie warunków dla rozwoju i promowania rynku usług energetycznych oraz dla dostarczania odbiorcom końcowym innych środków  poprawy efektywności energetycznej.

Artykuł 2

Zakres

Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:
a)    podmiotów  dostarczających  środki  poprawy  efektywności energetycznej, dystrybutorów energii, operatorów systemu dystrybucji oraz przedsiębiorstw prowadzących detaliczną sprzedaż energii. Państwa Członkowskie mogą jednak wyłączyć z zakresu stosowania art. 6 i 13 małych dystrybutorów, małych operatorów systemu dystrybucji oraz   małe   przedsiębiorstwa   prowadzące   detaliczną sprzedaż energii;
b)    odbiorców  końcowych.  Niniejsza  dyrektywa  nie  ma jednak  zastosowania  do  tych  przedsiębiorstw,  które należą do kategorii wymienionych w załączniku I do dyrektywy   2003/87/WE  Parlamentu  Europejskiego i Rady z dnia 13 Października 2003 r. ustanawiającej
system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie ( 3 );
c)    sił  zbrojnych,  wyłącznie w zakresie, w którym jej stosowanie  nie  wchodzi  w  konflikt  z    naturą i podstawowym celem działalności sił zbrojnych oraz z wyłączeniem sprzętu używanego wyłącznie w celach wojskowych.

Artykuł 3

Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie znajdują następujące definicje:
a) „ energia ” : wszystkie formy dostępnej w obrocie energii, w  tym  w  formie  energii  elektrycznej,  gazu  (w  tym skroplonego  gazu  ziemnego),  gazu  płynnego,  jakiegokolwiek  paliwa  stosowanego  do  wytwarzania  energii grzewczej i chłodniczej (w tym w miejskich systemach grzewczych i chłodniczych), węgla  kamiennego i brunatnego, torfu, paliw (z wyjątkiem paliw lotniczych i paliw  w  zbiornikach  morskich), a także biomasy, zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2001/77/WE Parlamentu  Europejskiego  i Rady z dnia 27 Września 2001  r.  w  sprawie  wspierania  produkcji  na  rynku wewnętrznym   energii   elektrycznej   wytwarzanej   ze źródeł odnawialnych ( 4 );
b) „ efektywność energetyczna ” : stosunek uzyskanych wyników, usług, towarów lub energii do wkładu energii;
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/67
( 1 )     Dz.U. L 237 z 22.9.1993, str. 28.
( 2 )     Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
( 3 )     Dz.U.  L  275  z  25.10.2003,  str.  32.  Dyrektywa  zmieniona
dyrektywą 2004/101/WE (Dz.U. L 338 z 13.11.2004, str. 18).
( 4 )     Dz.U.  L  283  z  27.10.2001,  str.  33.  Dyrektywa  zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.
c) „ poprawa efektywności energetycznej ” : zwiększenie efektywności końcowego wykorzystania energii dzięki zmianom  technologicznym,  gospodarczym  lub  zmianom zachowań;
d) „ oszczędność   energii ” : ilość  zaoszczędzonej energii ustalona poprzez pomiar lub oszacowanie zużycia przed i po wdrożeniu jednego lub kilku środków poprawy efektywności energetycznej przy jednoczesnym zapewnieniu normalizacji warunków zewnętrznych wpływają-
cych na zużycie energii;
e) „usługa energetyczna ”: fizyczna korzyść, udogodnienie lub pożytek  pochodzące  z połączeń     energii z  technologiami  efektywnymi  energetycznie lub z działaniem, które mogą obejmować czynności, utrzymanie i kontrolę  niezbędne  do świadczenia usługi na podstawie  umowy  i  które,  jak  zostało  udowodnione, w  normalnych  warunkach  prowadzi  do  sprawdzalnej i  wymiernej  lub  możliwej  do  oszacowania  poprawy efektywności  energetycznej  lub  oszczędności  energii
pierwotnej;
f) „ mechanizmy  efektywności  energetycznej ”: ogólne instrumenty podejmowane przez rządy lub  organy administracji w celu stworzenia systemu wspierania lub zachęt  dla  uczestników  rynku,  w  celu  świadczenia i korzystania  z usług energetycznych oraz  innych środków poprawy efektywności energetycznej;
g) „ programy poprawy efektywności energetycznej ” : działania skupione na grupach odbiorców końcowych, które zwykle prowadzą do sprawdzalnej i wymiernej lub możliwej do oszacowania poprawy efektywności energetycznej;
h) „ działania służące poprawie efektywności energetycznej ” : wszelkie działania, które zwykle  prowadzą do sprawdzalnej  i  wymiernej  lub  możliwej  do  oszacowania poprawy efektywności energetycznej;
i) „ przedsiębiorstwo usług energetycznych ” (ESCO): przedsiębiorstwo świadczące usługi energetyczne lub dostarczające  innych  środków  poprawy  efektywności energetycznej w zakładzie lub w pomieszczeniach użytkownika, biorąc przy tym na siebie pewną część ryzyka finansowego.  Zapłata  za  wykonane  usługi  jest  oparta (w  całości lub w części) na osiągnięciu   poprawy efektywności  energetycznej oraz spełnieniu  innych uzgodnionych kryteriów efektywności;
j) „ umowa o poprawę efektywności energetycznej ” : umowa pomiędzy beneficjentem  a  dostawcą  (zwykle  ESCO) środków poprawy efektywności energetycznej, zgodnie z  którą  za  inwestycje  w  te  środki  płaci  się  zgodnie z określonym w umowie poziomem poprawy efektywności energetycznej;
k) „ umowa  finansowania  przez  stronę  trzecią ” :  umowa, w której – oprócz dostawcy energii i beneficjenta danego środka poprawy efektywności energetycznej – uczestniczy strona trzecia, która dostarcza kapitału niezbędnego dla  podjęcia  danego  środka  i  pobiera  od  beneficjenta opłatę  odpowiadającą  części  oszczędności  energetycznych osiągniętych  w  wyniku  zastosowania  danego środka  poprawy  efektywności  energetycznej.  Wspomniana strona trzecia może, lecz nie musi być ESCO;
l) „ audyt energetyczny ” : systematyczna procedura pozwalająca na zdobycie odpowiedniej   wiedzy o profilu istniejącego zużycia energii danego budynku lub zespołu budynków, operacji lub  instalacji  przemysłowej  oraz usług  prywatnych lub publicznych,  która  określa i kwantyfikuje  możliwości  opłacalnych  ekonomicznie oszczędności  energetycznych  oraz  informuje o wynikach;
m) „ instrumenty  finansowe  służące  oszczędnościom  energii ” : wszelkie instrumenty finansowe takie jak fundusze, subsydia, ulgi podatkowe, pożyczki, finansowanie przez stronę trzecią, umowy o poprawę efektywności energetycznej, umowy o gwarantowanych oszczędnościach energii, outsourcing energetyczny i inne  związane z  nimi  umowy  wykorzystywane na  rynku   usług energetycznych przez podmioty publiczne lub prywatne w celu częściowego lub całkowitego pokrycia początkowych  kosztów  projektu  wdrożenia  środków  poprawy efektywności energetycznej;
n) „ odbiorca końcowy ” : osoba fizyczna lub prawna, która dokonuje zakupu energii do własnego użytku;
o) „ dystrybutor energii ” : osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za przesył energii w celu jej dostarczenia do odbiorców końcowych i do stacji dystrybucyjnych, które sprzedają energię   odbiorcom  końcowym. Niniejsza definicja  nie  obejmuje  operatorów  systemu  przesyłu
gazu i energii elektrycznej, o których mowa w lit. p);
p) „ operator  systemu   dystrybucji ” :   osoba   fizyczna  lub prawna  odpowiedzialna  za  eksploatację,  utrzymanie oraz, o ile to konieczne, za rozwój systemu dystrybucji energii elektrycznej i gazu ziemnego na danym obszarze oraz, w odpowiednich przypadkach, za jego połączenia z innymi systemami, a także za zapewnienie długoterminowej zdolności systemu do zaspokajania rozsądnego zapotrzebowania  na  dystrybucję  energii  elektrycznej i gazu ziemnego;
q) „ przedsiębiorstwo prowadzące detaliczną sprzedaż energii ” :  osoba  fizyczna  lub  prawna  sprzedająca  energię odbiorcom końcowym;
r) „ mały  dystrybutor,  mały  operator  systemu  dystrybucji oraz   małe   przedsiębiorstwo   prowadzące   detaliczną sprzedaż energii ” : osoba fizyczna lub prawna dystrybuująca  lub  sprzedająca  energię  odbiorcom  końcowym, która dystrybuuje lub sprzedaje mniej niż równowartość 75 GWh energii rocznie lub zatrudnia mniej niż 10 osób, lub  której  obroty  w  skali  roku  lub  aktywa  bilansu rocznego nie przekraczają 2 000 000 EUR;
s) „ białe certyfikaty ” : certyfikaty wydane przez niezależne organy certyfikujące, potwierdzające roszczenia uczestników rynku w związku z oszczędnościami energetycznymi,  uzyskanymi  w  efekcie  zastosowania  środków poprawy efektywności energetycznej.
L 114/68 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006

ROZDZIAŁ II

CELE W ZAKRESIE OSZCZĘDNOŚCI ENERGII

Artykuł 4

Cel ogólny

1.   Państwa Członkowskie przyjmują i dążą do osiągnięcia krajowego  celu  indykatywnego  w  zakresie  oszczędności energii  w  wysokości  9 %  w  dziewiątym  roku  stosowania niniejszej   dyrektywy,   który   realizują   za   pomocą   usług energetycznych  i  innych  środków  poprawy  efektywności energetycznej.  Państwa  Członkowskie  podejmują  efektywne kosztowo, wykonalne i rozsądne środki służące osiągnięciu tego celu.
Krajowy  cel  indykatywny  w  zakresie  oszczędności  energii ustala się i oblicza zgodnie z przepisami i metodologią, które są określone w załączniku I. Do celów porównania oszczęd-
ności energii oraz sprowadzenia do porównywalnych jednostek stosuje się współczynniki określone w załączniku II, o ile nie jest uzasadnione zastosowanie innych współczynników.
Przykłady kwalifikujących się środków poprawy efektywności energetycznej zamieszczono w załączniku III. Ogólne zasady pomiarów   i   weryfikacji   oszczędności   energii   określono
w załączniku IV. Krajowe oszczędności energii w odniesieniu do indykatywnych krajowych celów w zakresie oszczędności energii mierzone będą począwszy od dnia 1 Stycznia 2008 r.
2.   Do   celów   pierwszego   planu   działania   dotyczącego efektywności energetycznej (EEAP), który ma zostać przedstawiony  zgodnie  z  art.  14,  każde  Państwo  Członkowskie określa pośredni krajowy cel indykatywny w zakresie oszczędności energii na trzeci rok stosowania niniejszej dyrektywy, a  także  dokonuje  przeglądu  swych  strategii  w  zakresie realizacji celów pośrednich i ogólnych. Ten cel pośredni musi być  realistyczny  i  zgodny  z  ogólnym  krajowym  celem indykatywnym  w  zakresie  oszczędności  energii,  o  którym mowa w ust. 1.
Komisja wydaje opinię na temat, czy pośredni krajowy cel indykatywny jest realistyczny i zgodny z celem ogólnym.
3.   Każde   Państwo   Członkowskie   opracowuje   programy i środki w zakresie poprawy efektywności energetycznej.
4.   Państwa Członkowskie wyznaczą jeden lub kilka nowych  albo istniejących  organów  lub  agencji,  którym  powierzona zostanie ogólna kontrola i odpowiedzialność za nadzorowanie
ram  ustanowionych  w  związku  z  celem,  o  którym  mowa w ust. 1. Podmioty te weryfikują oszczędności uzyskane dzięki usługom energetycznym i innym środkom poprawy efektyw-
ności energetycznej, w tym istniejącym krajowym środkom służącym   poprawie   efektywności   energetycznej,   a   także informują o wynikach.
5.   Po dokonaniu korekty i sporządzeniu sprawozdania po pierwszych  trzech  latach  stosowania  niniejszej  dyrektywy, Komisja bada zasadność przedstawienia projektu dyrektywy mającej   na   celu   dalszy   rozwój   podejścia   rynkowego do poprawy efektywności energetycznej przy wykorzystaniu „ białych certyfikatów ” .

Artykuł 5

Zapewnienie efektywności końcowego wykorzystania energii w sektorze publicznym
1.   Państwa Członkowskie zapewniają, by sektor publiczny odgrywał  wzorcową  rolę  w  dziedzinie  objętej  niniejszą dyrektywą.  W  tym  celu  Państwa  Członkowskie  efektywnie
informują   w   stosowanych   przypadkach   obywateli   oraz przedsiębiorstwa  o  wzorcowej  roli  i  działaniach  sektora publicznego. Państwa  Członkowskie  zapewniają  stosowanie  przez  sektor
publiczny   środków   poprawy   efektywności   energetycznej, skupiając się na opłacalnych ekonomicznie środkach, które generują  największe  oszczędności  energii  w  najkrótszym
czasie.  Środki  te  są  stosowane  na  odpowiednim  szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym i mogą opierać się na inicjatywach     legislacyjnych,     dobrowolnych     umowach, o  których  mowa  w  art.  6  ust.  2  lit.  b),  lub  innych przedsięwzięciach  przynoszących  równoważne  wyniki.  Bez uszczerbku dla przepisów krajowych i wspólnotowych dotyczącego zamówień publicznych:
— należy  stosować  co  najmniej  dwa  środki  z  wykazu zawartego w załączniku VI,
— Państwa Członkowskie, w celu ułatwienia tego procesu, publikują wytyczne dotyczące efektywności energetycznej i oszczędności energii mogące posłużyć za kryteria oceny w przy udzielaniu zamówień publicznych. Państwa  Członkowskie  ułatwiają  i  umożliwiają  wymianę najlepszych praktyk pomiędzy podmiotami sektora publicznego, na przykład w zakresie praktyk udzielania zamówień publicznych uwzględniających kwestię efektywności energetycznej,      zarówno  na  szczeblu  krajowym,  jak i międzynarodowym; w tym celu organizacja, o której mowa w  ust.  2,  współpracuje  z  Komisją  w  zakresie  wymiany najlepszych praktyk, o której mowa w art. 7 ust. 3.
2.   Państwa   Członkowskie   wyznaczają   jedną   lub   kilka nowych lub istniejących organizacji jako podmioty odpowiedzialne w zakresie administrowania, kierowania i wykonania zadań w zakresie uwzględnienia wymogów poprawy efektywności energetycznej określonych w ust. 1. Mogą to być te same organy lub agencje, o których mowa w art. 4 ust. 4.
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/69

ROZDZIAŁ III

WSPIERANIE EFEKTYWNOŚCI KOŃCOWEGO WYKORZYSTANIA ENERGII ORAZ USŁUG ENERGETYCZNYCH

Artykuł 6

Dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji i przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii
1.   Państwa  Członkowskie  gwarantują, że dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji lub przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii:
a)    przedstawiają na żądanie, nie częściej niż raz w roku, zagregowane dane statystyczne dotyczące ich odbiorców końcowych   wyznaczonym   organom   lub   agencjom, o   których   mowa   w   art.   4   ust.   4,   lub   innemu wyznaczonemu  podmiotowi,  z   zastrzeżeniem, że podmioty te przekazują otrzymane dane jednostkom nadrzędnym. Dane te muszą być wystarczające w celu właściwego sformułowania i wdrożenia programów poprawy efektywności energetycznej oraz w celu wspierania i monitorowania usług energetycznych oraz innych środków poprawy efektywności energetycznej. Informacje te mogą zawierać wcześniejsze dane i muszą zawierać bieżące  informacje  dotyczące  zużycia  energii  przez klientów  końcowych,  w  tym,  w  odpowiednich  przypadkach, profili  obciążenia,  segmentacji  klientów oraz lokalizacji klientów, przy czym musi zostać zachowana wiarygodność i ochrona  informacji prywatnych
lub poufnych  informacji  handlowych   zgodnie z mającym zastosowanie przepisami wspólnotowymi;
b)    powstrzymują się od wszelkich działań, które mogłyby stworzyć bariery dla popytu  i  świadczenia  usług energetycznych oraz innych środków poprawy efektywności  energetycznej  lub  utrudnić  rozwój  rynku  usług energetycznych i innych środków poprawy efektywności energetycznej.  Państwo  Członkowskie  podejmie  właściwe kroki, aby w razie potrzeby zakończyć tego rodzaju działania.
2.   Państwa Członkowskie:
a)    wybierają jedno lub więcej z poniższych wymagań, które muszą zostać spełnione przez przedsiębiorstwa, bezpośrednio lub pośrednio poprzez innych dostawców usług energetycznych   lub   środków   poprawy   efektywności energetycznej:
(i)    zapewnienie oferty ich odbiorcom końcowym oraz promowanie konkurencyjnych cenowo usług energetycznych; albo
(ii)   zapewnienie  odbiorcom  końcowym  dostępności i  promowanie  konkurencyjnych  cenowo  audytów energetycznych przeprowadzanych w  sposób niezależny lub środków poprawy efektywności energetycznej zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 12; albo
(iii)  wnoszenie wkładu do funduszów i mechanizmów finansowania, o których mowa w art. 11. Poziom tych  wkładów  odpowiada  co  najmniej  szacunkowym   kosztom  oferowania      którejkolwiek z  działalności,  o  których  mowa  w  niniejszym ustępie, przy czym wysokość wkładów jest uzgadniana z odpowiednimi organami sektora publicznego lub agencjami wskazanymi w art. 4 ust. 4; lub
b)    zapewnienie  istnienia  lub  ustanowienia  dobrowolnych umów lub innych instrumentów rynkowych, takich jak białe certyfikaty, o skutku równoważnym z jednym lub kilkoma  wymaganiami,  określonymi  w  lit.  a).  Dobrowolne umowy są oceniane, nadzorowane i obserwowane przez Państwo Członkowskie w celu zagwarantowania w  praktyce  skutków  równoważnych  z  jednym  lub kilkoma wymaganiami określonymi w lit. a). Dobrowolne  umowy     wyznaczają  zatem  jasne i jednoznaczne cele oraz zawierają wymogi w zakresie kontroli  oraz  sprawozdań  związanych  z  procedurami, które mogą doprowadzić do podjęcia zmienionych lub
dodatkowych  środków  w  przypadku,  gdyby  cele  nie zostały  osiągnięte  lub  istniały  niewielkie  szanse  ich osiągnięcia. Ze  względu  na  wymóg  przejrzystości dobrowolne  umowy  powinny  być  upublicznione  oraz opublikowane  przed ich wejściem w  życie w  zakresie dopuszczonym   przez   stosowne   przepisy   dotyczące poufności oraz powinny zachęcać zainteresowane strony
do wyrażenia opinii.
3.   Państwa Członkowskie zapewniają istnienie wystarczających zachęt, uczciwej konkurencji i jednakowych warunków działania dla podmiotów rynkowych innych niż dystrybutorzy
energii,  operatorzy  systemu  dystrybucji  i  przedsiębiorstwa prowadzące  detaliczną  sprzedaż  energii,  takich  jak  ESCO, instalatorów,  doradców  i  konsultantów  ds.  energii,  w  celu
zapewnienia niezależnej oferty i realizacji usług energetycznych, audytów energetycznych i środków poprawy efektywności  energetycznej, o  których  mowa  w  ust.  2 lit. a) pkt. (i) i (ii).
4.   Na mocy ust. 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą obarczyć odpowiedzialnością operatorów systemu dystrybucji wyłącznie,  jeżeli  dzieje  się  to  z  poszanowaniem  wymagań  dotyczących oddzielnej księgowości określonych w art. 19 ust. 3 dyrektywy 2003/54/WE i w art. 17 ust. 3 dyrektywy 2003/55/ WE.
5.   Stosowanie  niniejszego artykułu  pozostaje bez uszczerbku dla odstępstw i zwolnień przyznanych na mocy dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE. L 114/70 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006

Artykuł 7

Dostęp do informacji
1.   Państwa    Członkowskie    zapewniają,    by    informacje o mechanizmach służących efektywności energetycznej oraz ramach finansowych i prawnych przyjętych w celu osiągnięcia krajowego   celu   orientacyjnego   w   zakresie   oszczędności energii  były  przejrzyste  i  szeroko  dostępne  odpowiednim uczestnikom rynku.
2.   Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie wzmożonych wysiłków  na  rzecz  promowania  efektywności  końcowego wykorzystania energii. Ustanawiają one odpowiednie warunki i bodźce dla podmiotów rynkowych do podniesienia poziomu informacji i doradztwa dla odbiorców końcowych na temat efektywności końcowego wykorzystania energii.
3.   Komisja zapewnia wymianę i szerokie rozpowszechnianie informacji o najlepszych praktykach w  dziedzinie  oszczędności energii w Państwach Członkowskich.

Artykuł 8

Dostęp do systemów kwalifikacji, akredytacji i certyfikacji Mając na względzie osiągnięcie wysokiego poziomu kompetencji technicznych, obiektywności i wiarygodności, Państwa
Członkowskie,  o  ile  uznają  to  za  konieczne,  zapewnią dostępność odpowiednich systemów kwalifikacji, akredytacji lub certyfikacji dla dostawców usług energetycznych, audytów
energetycznych oraz środków poprawy efektywności energetycznej, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. a) pkt. (i) i (ii).

Artykuł 9

Instrumenty finansowe dotyczące oszczędności energii
1.   Państwa  Członkowskie  uchylają  lub  zmieniają  krajowe przepisy  ustawowe  i  wykonawcze,  inne  niż  o  charakterze wyłącznie podatkowym, niepotrzebnie lub nieproporcjonalnie hamujące  lub  ograniczające  wykorzystanie  instrumentów finansowych dotyczących oszczędności energii na rynku usług energetycznych  lub  innych  środków  poprawy  efektywności energetycznej.
2.   Państwa Członkowskie udostępniają wzory umów dotyczących wspomnianych instrumentów finansowych istniejącym i potencjalnym odbiorcom usług energetycznych i innych środków  poprawy  efektywności  energetycznej  w  sektorze publicznym i prywatnym. Mogą one być wydawane przez te same organy lub agencje, o których mowa w art. 4 ust. 4.

Artykuł 10

Taryfy służące efektywności energetycznej i inne przepisy wykonawcze dotyczące energii sieciowej
1.   Państwa   Członkowskie   zapewniają   usunięcie   zachęt w  taryfach w  zakresie  przesyłu  i  dystrybucji  energii,  które niepotrzebnie zwiększają ilość dystrybuowanej lub przesyłanej energii. W tym względzie, zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektyw 2003/54/WE  i  2003/55/WE,  Państwa  Członkowskie  mogą nałożyć obowiązki świadczenia usług publicznych związanych
z efektywnością energetyczną na przedsiębiorstwa działające w sektorach energii elektrycznej i gazu.
2.   Państwa Członkowskie mogą zagwarantować możliwość włączenia  do  systemów  i  taryf  elementów  socjalnych  pod warunkiem, że jakikolwiek negatywny wpływ tych elementów na system przekazu i dystrybucji energii będzie sprowadzony do  niezbędnego  minimum   i   że   wpływ ten nie jest nieproporcjonalny do osiąganego celu socjalnego.

Artykuł 11

Fundusze i mechanizmy finansowania
1.   Bez  uszczerbku  dla  art.  87  i  88  Traktatu  Państwa Członkowskie mogą utworzyć fundusz lub fundusze w celu subsydiowania  realizacji  programów  poprawy  efektywności energetycznej   i   innych  środków  poprawy  efektywności energetycznej oraz promowania rozwoju rynku tych środków. Środki te obejmują promocję audytu energetycznego, instrumentów finansowych służących oszczędnościom energetycznym i, w stosownych przypadkach, ulepszonego dokonywania pomiarów przy pomocy liczników oraz rachunków za energię zawierających  zrozumiałe  informacje. Fundusze  te  są  także ukierunkowane    na    sektory    użytkowników    końcowych o wyższych kosztach transakcji i wyższym ryzyku.
2.   Fundusze  te,  jeśli  zostaną  utworzone,  mogą  udzielać dotacji, pożyczek, gwarancji finansowych lub innych rodzajów finansowania związanych z zagwarantowaniem rezultatów.
3.   Fundusze są dostępne dla wszystkich dostawców środków poprawy  efektywności   energetycznej, takich jak  ESCO, niezależni doradcy ds. energii, dystrybutorzy energii, operatorzy systemu dystrybucji, przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną  sprzedaż  energii  i  instalatorzy   sprzętu.   Państwa Członkowskie mogą zadecydować o udostępnieniu funduszy wszystkim odbiorcom końcowym. Przetargi lub równoważne środki, które zapewniają całkowitą przejrzystość, są przeprowadzane przy pełnym poszanowaniu mających zastosowanie przepisów  dotyczących  zamówień  publicznych,  przy  czym należy także zagwarantować, że fundusze będą działały jako
uzupełnienie, a nie konkurencja wobec finansowanych komercyjnie środków poprawy efektywności energetycznej.
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/71

Artykuł 12

Audyty energetyczne
1.   Państwa   Członkowskie   zapewniają   dostępność   dla odbiorców   końcowych,   w   tym   niewielkich   odbiorców w gospodarstwach domowych, odbiorców komercyjnych oraz małych i średnich odbiorców przemysłowych, efektywnych, wysokiej  jakości  programów  audytu  energetycznego,  które służą  określeniu  potencjalnych  środków  poprawy  efektywności energetycznej i są przeprowadzane w sposób niezależny.
2.   Do segmentów rynku, o których mowa w ust. 1, które mają  wysokie  koszty  transakcji  i  zakłady  o  niezłożonej strukturze, można dotrzeć za pomocą innych środków, takich jak   ankiety   oraz   programy   komputerowe   udostępniane w Internecie lub przesyłane pocztą. Państwa Członkowskie zapewniają  dostępność  audytów  energetycznych  dla  tych segmentów rynku, w których nie są one oferowane na rynku, uwzględniając art. 11 ust. 1.
3.   Certyfikację budynków, która została dokonana zgodnie z  art.  7 dyrektywy  2002/91/WE Parlamentu  Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki
energetycznej   budynków ( 1 ),   uważa   się   za   równoważną z audytem energetycznym spełniającym wymagania określone w ust. 1 i 2 oraz za równoważną z audytem energetycznym, o  którym  mowa  w  załączniku  VI  lit.  e)  do  niniejszej dyrektywy. Ponadto audyty w ramach programów opierających się na dobrowolnych umowach pomiędzy organizacjami osób  zainteresowanych  a  wyznaczonym  podmiotem,  poddanym nadzorowi i stałej kontroli Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. b) niniejszej dyrektywy, uważa się także  za  spełniające  wymagania  określone  w  ust.  1  i  2 niniejszego artykułu.

Artykuł 13

Pomiary przy pomocy liczników oraz przejrzystość informacji w rachunkach zużycia energii
1.   Państwa Członkowskie zapewniają, by na tyle, na ile jest to technicznie  wykonalne,     uzasadnione  finansowo i  proporcjonalne  do  potencjalnych  oszczędności  energii, odbiorcy  końcowi  energii  elektrycznej,  gazu,  centralnego ogrzewania lub chłodzenia oraz ciepłej wody użytkowej mieli możliwość nabycia po konkurencyjnych cenach indywidualnych liczników, które dokładnie oddają rzeczywiste zużycie energii przez  odbiorcę  końcowego  i  informują o rzeczywistym czasie korzystania z energii. W przypadku wymiany liczników powinno się zagwarantować możliwość nabycia liczników indywidualnych po konkurencyjnych  cenach,    chyba że  jest  to  technicznie niewykonalne lub nieopłacalne w stosunku do szacowanych potencjalnych oszczędności w perspektywie długoterminowej. W  przypadku  podłączania  nowych  liczników  w  nowych budynkach  lub  przy  wykonaniu  ważniejszych  renowacji budynków, zgodnie z dyrektywą 2002/91/WE, powinno się zawsze  zagwarantować  możliwość  nabycia  indywidualnych liczników po konkurencyjnych cenach.
2.   Państwa Członkowskie zapewniają, by w odpowiednich przypadkach   rachunki   wystawiane   przez   dystrybutorów energii,  operatorów  systemu  dystrybucji  i  przedsiębiorstwa prowadzące  detaliczną  sprzedaż  energii  opierały  się  na rzeczywistym zużyciu energii i były sformułowane w sposób jasny i zrozumiały. Odbiorcom  końcowym  wraz z   rachunkiem   udostępniane   są   odpowiednie   informacje pozwalające na całościowe zapoznanie z bieżącymi kosztami energii. Rachunek na podstawie rzeczywistego zużycia energii jest wystawiany dostatecznie często, by umożliwić odbiorcy regulowanie swojego zużycia energii.
3.   Państwa Członkowskie zapewniają, by w odpowiednich przypadkach dystrybutorzy energii  lub   przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii udostępniały odbiorcom końcowym wraz z rachunkami, umowami, transakcjami lub pokwitowaniami ze stacji dystrybucji, albo w ich ramach, następujące informacje sformułowane w jasny i zrozumiały sposób:
a)    rzeczywiste aktualne ceny i rzeczywiste zużycie energii;
b)    porównanie  obecnego  zużycia  energii  przez  odbiorcę końcowego  ze  zużyciem  za  ten  sam  okres  w  roku poprzednim, najlepiej w formie graficznej;
c)    o ile to możliwe i wnosi dodatkową wartość, porównanie z  przeciętnym  znormalizowanym  lub  przykładowym użytkownikiem energii z tej samej kategorii użytkowników;
d)    informacje  kontaktowe  dotyczące  organizacji  konsumenckich, agencji energetycznych i podobnych podmiotów, łącznie ze stronami internetowymi, gdzie możliwe jest   uzyskanie   informacji   o   dostępnych   środkach poprawy   efektywności   energetycznej,   porównaniach profilów   odbiorców   końcowych   lub   obiektywnych specyfikacjach   technicznych   urządzeń   zużywających energię.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 14

Sprawozdania
1.   Państwa  Członkowskie,  które  w  dniu  wejścia  w  życie niniejszej dyrektywy stosują już, w jakimkolwiek celu, metody obliczania oszczędności energii podobne do metod, o których mowa w załączniku IV, mogą przekazywać Komisji informacje o odpowiednim poziomie szczegółowości. Przekazanie informacji następuje jak najszybciej, najlepiej nie później niż do dnia 17 listopada 2006 r. Informacje te umożliwiają Komisji należyte uwzględnienie istniejących praktyk.
L 114/72 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006
( 1 )     Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 65.
2.   Państwa  Członkowskie  przekazują  Komisji  następujące plany działań dotyczące efektywności energetycznej (EEAP):
— pierwszy EEAP – nie później niż dnia 30 czerwca 2007 r.;
— drugi EEAP – nie później niż dnia 30 czerwca 2011 r.;
— trzeci EEAP – nie później niż dnia 30 czerwca 2014 r.
Wszystkie   EEAP   zawierają   opis   planowanych   środków poprawy  efektywności  energetycznej  dla  realizacji  celów określonych w art. 4 ust. 1 i 2 oraz dla realizacji przepisów, określonych  odpowiednio  w  art.  5  ust.  1  i  art.  7  ust.  2 w  sprawie  wzorcowej  roli  sektora  publicznego  oraz  podniesienia  poziomu  informacji  i  doradztwa  dla  odbiorców końcowych.
Drugi i trzeci EEAP:
— zawierają dokładną analizę i ocenę poprzedniego EEAP;
— zawierają  końcowe  wyniki  dotyczące  realizacji  celów w zakresie oszczędności energii określonych w art. 4 ust. 1 i 2;
— zawierają plany dodatkowych środków – oraz informacje dotyczące   ich   spodziewanych   efektów – na   rzecz usunięcia   istniejących   lub   spodziewanych   braków w realizacji celów;
— zgodnie z art. 15 ust. 4 stosują i stopniowo zwiększają wykorzystanie  zharmonizowanych   wskaźników  oraz wzorców  efektywności  w  celu  oceny  wcześniejszych środków  oraz  dla  oszacowania  efektów  planowanych przyszłych środków;
— są  oparte  na  dostępnych  danych  oraz  uzupełniane danymi szacunkowymi.
3.   Nie później niż dnia 17 maja 2008 r. Komisja opublikuje analizę  korzyści  i  kosztów,  badającą  związki  pomiędzy normami, przepisami, politykami UE i środkami wpływającymi na efektywność końcowego wykorzystania energii.
4.   EEAP  są  oceniane  według  procedury,  o  której  mowa w art. 16 ust. 2, w następujących terminach:
— pierwszy plan EEAP zostanie poddany przeglądowi przed dniem 1 stycznia 2008 r.;
— drugi plan EEAP zostanie poddany przeglądowi przed dniem 1 stycznia 2012 r.;
— trzeci plan EEAP zostanie poddany przeglądowi przed dniem 1 stycznia 2015 r.
5.   Na  podstawie  planów  EEAP  Komisja  dokonuje  oceny postępów w osiąganiu przez  poszczególne Państwa Członkowskie krajowych celów indykatywnych w zakresie oszczędności  energii.  Komisja  publikuje  sprawozdania  zawierające konkluzje:
— z pierwszych planów EEAP przed dniem 1 stycznia 2008 r.;
— z drugich planów EEAP przed dniem 1 stycznia 2012 r.;
— z trzecich planów EEAP przed dniem 1 stycznia 2015 r.
Sprawozdania  zawierają  informacje  na  temat  odnośnych działań na szczeblu Wspólnoty, z uwzględnieniem aktualnie obowiązujących i przyszłych przepisów prawnych. Sprawozdania uwzględniają system wzorców, o którym mowa w art. 15 ust. 4, określają najlepsze praktyki, wskazują przypadki, w  których  Państwa  Członkowskie  lub  Komisja  nie  czynią wystarczających postępów, i mogą zawierać zalecenia. W stosownych przypadkach i w razie potrzeby po drugim sprawozdaniu następują wnioski do Parlamentu Europejskiego i  Rady  w  sprawie  dodatkowych  środków  obejmujących możliwe  przedłużenie  okresu  zastosowania  celów.  Jeżeli sprawozdanie zawiera konkluzję, że poczyniono niewystarczające postępy w realizacji krajowych celów indykatywnych, wnioski te odnoszą się do poziomu i charakteru celów.

Artykuł 15

Przegląd i dostosowanie ustanowionych ram
1.   Wartości  i  metody  obliczeniowe  określone w załącznikach II, III, IV i V są dostosowywane do postępu technicznego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2.
2.   Przed  dniem  1  stycznia  2008  r.  Komisja,  zgodnie z  procedurą,  o  której  mowa  w  art. 16  ust.  2,  udoskonali i   odpowiednio   uzupełni   punkty   2 – 6   załącznika   IV, z poszanowaniem ogólnych zasad zawartych w załączniku IV.
3.   Przed  dniem  1  stycznia  2012  r.  Komisja,  zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2, podniesie udział procentowy   zharmonizowanych  obliczeń   typu   bottom-up wykorzystywanych w zharmonizowanym modelu obliczeniowym przedstawionym w pkt. 1 załącznika IV, bez uszczerbku dla  systemów  stosowanych  przez  Państwa  Członkowskie, które już zawierają wyższy udział procentowy tych obliczeń. Nowy  zharmonizowany  model  obliczeniowy  ze  znacznie wyższym  udziałem  procentowym  obliczeń  typu  bottom-up stosuje się po raz pierwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. 27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/73 Gdy jest to wykonalne i możliwe, do pomiaru całkowitych oszczędności w całym okresie stosowania dyrektywy stosuje się ten zharmonizowany model obliczeniowy, bez uszczerbku dla  systemów  stosowanych  przez  Państwa  Członkowskie, które  zawierają  wyższy  udział  procentowy  obliczeń  typu bottom-up.
4.   Do   dnia   30   czerwca   2008   r.   Komisja,   zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 ust. 2, opracuje system zharmonizowanych wskaźników efektywności energetycznej oraz opartych na nich wzorców, uwzględniając dostępne dane oraz dane dla poszczególnych Państw Członkowskich, które można zebrać w efektywny kosztowo sposób. Do opracowania zharmonizowanych wskaźników efektywności energetycznej oraz  wzorców   Komisja   stosuje   jako   odniesienie orientacyjny wykaz zamieszczony w załączniku V. Państwa Członkowskie stopniowo włączają te wskaźniki i wzorce do danych statystycznych zawartych w ich planach EEAP, zgodnie
z  art.  14,  i  stosują  je  jako  jedno  z  dostępnych  narzędzi określania  przyszłych  obszarów  priorytetowych  w  planach EEAP.
Komisja, nie później niż dnia 17 Maja 2011 r., przedstawia Parlamentowi  Europejskiemu  i    Radzie  sprawozdanie z postępów w ustanawianiu wskaźników i wzorców.

Artykuł 16

Komitet
1.   Komisja jest wspierana przez Komitet.
2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie  znajdują  art. 5  i  7  decyzji    1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji. Okres  przewidziany  w  art.  5  ust.  6  decyzji  1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.   Komitet przyjmuje swój regulamin.

Artykuł 17

Uchylenie
Dyrektywa 93/76/EWG zostaje niniejszym uchylona.

Artykuł 18
Transpozycja
1.   Państwa  Członkowskie  wprowadzają  w  życie  przepisy ustawowe,  wykonawcze   i  administracyjne   niezbędne  do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 17 Maja 2008 r., z wyjątkiem postanowień art. 14 ust. 1, 2 i 4, dla których datą transpozycji jest najpóźniej dzień 17 Maja 2006 r. Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy  przyjęte  przez  Państwa  Członkowskie  zawierają odniesienie  do  niniejszej  dyrektywy  lub  odniesienie  takie towarzyszy  ich  urzędowej  publikacji.  Metody  dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.   Państwa  Członkowskie  przekazują  Komisji  teksty  podstawowych  przepisów  prawa     krajowego  przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 19

Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 20

Adresaci
Niniejsza  dyrektywa  skierowana  jest  do  Państw  Członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu, dnia 5 kwietnia 2006 r. W imieniu Parlamentu Europejskiego J. BORRELL FONTELLES Przewodniczący
W imieniu Rady H. WINKLER
Przewodniczący
L 114/74 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006

ZAŁĄCZNIK I
Metodologia obliczania orientacyjnego krajowego celu w zakresie oszczędności energii
Metodologia wykorzystywana do obliczania orientacyjnego krajowego celu w zakresie oszczędności energii, o którym mowa w art. 4, jest następująca:
1.     Państwa Członkowskie wykorzystują w celu obliczenia średniego rocznego zużycia energii, roczne zużycie energii  finalnej  na  terenie  kraju  przez  wszystkich  użytkowników  energii  objętych  niniejszą  dyrektywą z ostatnich pięciu lat przed wdrożeniem niniejszej dyrektywy i dla których dostępne są oficjalne dane. Przez zużycie energii finalnej rozumie się ilość energii dostarczonej lub sprzedanej odbiorcom końcowym w okresie pięcioletnim, bez korekt z tytułu stopniodni, zmian strukturalnych bądź zmian profilu produkcji. Na podstawie średniego rocznego zużycia energii oblicza się jednorazowo krajowy cel indykatywny w zakresie oszczędności energii, a otrzymana ilość energii do zaoszczędzenia, wyrażona jako wartość bezwzględna, ma zastosowanie przez cały okres obowiązywania niniejszej dyrektywy.
Krajowy cel indykatywny w zakresie oszczędności energii:
a)     wynosi 9 % średniego rocznego zużycia energii, o którym mowa powyżej;
b)     jest mierzony w dziewiątym roku stosowania niniejszej dyrektywy;
c)     jest wynikiem kumulowanych rocznych oszczędności energii uzyskanych w ciągu dziewięcioletniego okresu stosowania niniejszej dyrektywy;
d)     został osiągnięty w wyniku z zastosowania usług energetycznych i innych środków poprawy efektywności energetycznej.
Określona w ten sposób metodologia pomiaru oszczędności energii gwarantuje, że całkowita oszczędnośćenergii nakazana niniejszą dyrektywą jest wartością stałą, a przez to niezależną od przyszłego wzrostu PKB i jakiegokolwiek przyszłego wzrostu zużycia energii.
2.     Orientacyjny krajowy cel w zakresie oszczędności energii wyrażony jest jako wartość bezwzględna w GWh lub w równorzędnych jednostkach, wyliczona zgodnie z załącznikiem II.
3.     Oszczędności energii zrealizowane w którymkolwiek roku po wejściu w życie niniejszej dyrektywy wynikające z zastosowania środków poprawy efektywności energetycznej, których stosowanie rozpoczęto w przeszłości,lecz nie wcześniej niż w roku 1995, które mają trwały efekt, mogą być brane pod uwagę podczas obliczania rocznych oszczędności energii. W niektórych przypadkach, o ile uzasadnia to zaistniała sytuacja, można wziąć pod uwagę środki, których stosowanie rozpoczęto przed rokiem 1995, ale nie wcześniej niż w roku 1991.Środki o charakterze technicznym należy aktualizować, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, lub poddawać
ocenie odnosząc do wzorca dla takich środków. Komisja dostarcza wytycznych na temat sposobu pomiaru lub szacowania efektów wszystkich takich środków poprawy efektywności energetycznej, w oparciu, tam gdzie to możliwe, o istniejące przepisy prawne Wspólnoty, takie jak dyrektywa 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii ( 1 ) i dyrektywa 2002/91/WE. W każdym przypadku zrealizowane oszczędności energii są nadal weryfikowalne i wymierne lub możliwe do oszacowania, zgodnie z ogólnymi zasadami zawartymi w załączniku IV.
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/75
( 1 )      Dz.U. L 52 z 21.2.2004, str. 50.

ZAŁĄCZNIK II

Zawartość energii pierwotnej w wybranych paliwach do wykorzystania końcowego – tabela przeliczeniowa ( 1 )
Nośnik energii
kJ (wartość opałowa/ NCV)
kg OE (wartość opałowa/NCV)
kWh (wartość opałowa/ NCV)
1 kg koksu 28 500 0,676 7,917
1 kg węgla kamiennego 17 200 – 30 700       0,411 – 0,733 4,778 – 8,528
1 kg brykietów z węgla brunatnego 20 000 0,478 5,556
1 kg węgla podbitumicznego 10 500 – 21 000       0,251 – 0,502 2,917 – 5,833
1 kg węgla brunatnego 5 600 – 10 500         0,134 – 0,251 1,556 – 2,917
1 kg łupka naftowego 8 000 – 9 000 0,191 – 0,215 2,222 – 2,500
1 kg torfu 7 800 – 13 800         0,186 – 0,330 2,167 – 3,833
1 kg brykietów torfowych 16 000 – 16 800       0,382 – 0,401 4,444 – 4,667
1 kg pozostałościowego oleju opałowego
(oleju ciężkiego)
40 000 0,955 11,111
1 kg lekkiego oleju opałowego 42 300 1,010 11,750
1 kg benzyny silnikowej 44 000 1,051 12,222
1 kg parafiny 40 000 0,955 11,111
1 kg gazu płynnego 46 000 1,099 12,778
1 kg gazu ziemnego ( 1 ) 47 200 1,126 13,10
1 kg skroplonego gazu ziemnego 45 190 1,079 12,553
1kg drewna (wilgotność 25 %) ( 2 ) 13 800 0,330 3,833
1 kg granulatu drzewnego/brykietów  drzewnych
16 800 0,401 4,667
1 kg odpadów 7 400 – 10 700         0,177 – 0,256 2,056 – 2,972
1 MJ ciepła pochodnego 1 000 0,024 0,278
1 kWh energii elektrycznej 3 600 0,086 1 ( 3 )
Źródło: Eurostat.
( 1 )   Zawartość metanu 93 %.
( 2 )   Państwa   Członkowskie   mogą   zastosować   inne   wartości   w   zależności   od   rodzaju   drewna   opałowego   najczęściej wykorzystywanego w danym Państwie Członkowskim.
( 3 )   Dla oszczędności wyrażonej w kWh energii elektrycznej Państwa Członkowskie mogą zastosować współczynnik standardowy wynoszący 2,5, który wyraża oszacowaną na 40 % przeciętną efektywność produkcji energii w UE podczas okresu docelowego.
Państwa Członkowskie mogą zastosować inny współczynnik, o ile jest to uzasadnione.
L 114/76 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006
( 1 )      Państwa Członkowskie mogą stosować inne współczynniki konwersji, o ile jest to uzasadnione.

ZAŁĄCZNIK III
Orientacyjna lista przykładów kwalifikujących się środków poprawy efektywności energetycznej
Niniejszy załącznik zawiera przykłady przypadków, w jakich można tworzyć i wdrażać programy efektywności energetycznej i inne środki poprawy efektywności energetycznej w świetle art. 4.
Wspomniane środki poprawy efektywności energetycznej, aby mogły zostać wzięte pod uwagę, muszą przynieść oszczędności łatwe do zmierzenia i weryfikacji lub oszacowania zgodnie z wytycznymi zawartymi w załączniku IV, a ich wpływ na oszczędność energii nie mógł być uprzednio  uwzględniony w wynikach zastosowania  innych szczegółowych środków. Poniższe wykazy nie są wyczerpujące i przedstawia się je w celach informacyjnych.
Przykłady kwalifikujących się środków poprawy efektywności energetycznej:
Sektor budynków wielorodzinnych i użyteczności publicznej
a)     ogrzewanie i chłodzenie (np. pompy cieplne, nowe efektywne kotły, instalacja/unowocześnienie pod kątem efektywności systemów grzewczych/chłodniczych itd.);
b)     izolacja i wentylacja (np. izolacja ścian i dachów, podwójne/potrójne szyby w oknach, pasywne ogrzewanie i chłodzenie);
c)     ciepła  woda  (np.  instalacja  nowych  urządzeń,  bezpośrednie  i  efektywne  wykorzystanie  w  ogrzewaniu przestrzeni, pralkach itd.);
d)     oświetlenie (np. nowe wydajne żarówki i oporniki, systemy cyfrowych układów kontroli, używanie detektorów ruchu w budynkach handlowych itp.);
e)     gotowanie i chłodnictwo (np. nowe wydajne urządzenia, systemy odzysku ciepła itd.);
f)      pozostały sprzęt i urządzenia (np. urządzenia do skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej, nowe wydajne urządzenia, sterowniki czasowe dla optymalnego zużycia energii, instalacja kondensatorów w celu redukcji mocy biernej, transformatory o niewielkich stratach itp.);
g)     produkcja energii z odnawialnych źródeł w gospodarstwach domowych i zmniejszenie ilości energii nabywanej (np. kolektory słoneczne, krajowe źródła termalne, ogrzewanie i chłodzenie pomieszczeń wspomagane energią słoneczną itd.);
Sektor przemysłowy
h)     procesy   produkcji   towarów   (np.   bardziej   efektywne   użycie   sprzężonego   powietrza,   kondensatorów, przełączników  i  zaworów,  użycie  automatycznych  i  zintegrowanych  systemów,  efektywnych  trybów oczekiwania itd.);
i)      silniki  i  napędy  (np.  wzrost  zastosowania  elektronicznych  urządzeń  kontrolnych,  napędy  bezstopniowe, zintegrowane programowanie użytkowe, zmiana częstotliwości, silniki elektryczne o dużej efektywności itd.);
j)      wentylatory,  napędy  bezstopniowe  i  wentylacja  (np.  nowe  urządzenia/systemy,  wykorzystanie  naturalnej wentylacji itd.);
k)     zarządzanie  aktywnym  reagowaniem  na  popyt  (np.  zarządzanie  obciążeniem,  systemy  do  wyrównywania szczytowych obciążeń sieci, itd.);
l)      wysoko efektywna kogeneracja (np. urządzenia do skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej);
Sektor transportowy
m)    wykorzystywany  rodzaj  transportu  (np.  promowanie  efektywnych  energetycznie  pojazdów,  efektywne energetycznie  wykorzystanie  pojazdów,  w  tym  systemy  dostosowywania  ciśnienia  w  oponach,  efektywne energetycznie i dodatkowe wyposażenie pojazdów, dodatki do paliwa poprawiające efektywność energetyczną, oleje o wysokiej smarowności i opony o niskim oporze itd.);
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/77
n)     zmiany sposobu podróży (np. podróżowanie z domu do pracy środkami innymi niż samochód, wspólne korzystanie  z  samochodu,  postępy  w  zmianach  sposobu  podróżowania  polegające  na  przechodzeniu  ze środków zużywających więcej energii do środków zużywających jej mniej w przeliczeniu na osobokilometr lub tonokilometr itd.);
o)     dni bez samochodu;
Środki wielosektorowe
p)     standardy i normy mające na celu przede wszystkim poprawę efektywności energetycznej produktów i usług, w tym budynków;
q)     systemy oznakowania efektywności energetycznej;
r)      pomiar, inteligentne systemy pomiarowe, takie jak indywidualne urządzenia pomiarowe wyposażone w zdalne sterowanie i rachunki zawierające zrozumiałe informacje;
s)     szkolenia i edukacja w zakresie stosowania efektywnych energetycznie technologii lub technik;
Środki horyzontalne
t)      uregulowania  prawne,  podatki  itd.,  prowadzące  do  zmniejszenia  zużycia  energii  przez  użytkowników końcowych;
u)     kampanie informacyjne na rzecz promowania poprawy efektywności energetycznej i środków jej służących.
L 114/78 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006
ZAŁĄCZNIK IV
Ogólne zasady pomiarów i weryfikacji oszczędności energii
1.     Pomiary i kalkulacje oszczędności energii oraz ich normalizacja
1.1   Pomiar oszczędności energii

U w a g i  o g ó l n e
Dla pomiaru zrealizowanych oszczędności energii, zgodnie z art. 4, mając na względzie ujęcie całościowego postępu   w   zakresie   efektywności   energetycznej   oraz   wpływu   poszczególnych   środków,   stosuje   się zharmonizowany  model  obliczeniowy  łączący  wstępujące  (bottom-up)  i  zstępujące  (top-down)  metody obliczeniowe, umożliwiający pomiar poprawy efektywności energetycznej w stosunku rocznym do celu EEAP,
o których mowa w art. 14. Podczas opracowywania zharmonizowanego modelu obliczeniowego zgodnie z art. 15 ust. 2 Komitet stara się stosować, w możliwie najszerszym zakresie, dane, które są rutynowo dostarczane przez Eurostat lub krajowe organy statystyczne.

O b l i c z e n i a  t y p u  t o p – d o w n
Metoda  obliczeniowa  top-down  oznacza,  że  ilość  zaoszczędzonej  energii jest obliczana  z  wykorzystaniem krajowych lub bardziej zagregowanych sektorowych poziomów oszczędności jako punktu wyjściowego. Dane roczne  koryguje  się,  uwzględniając  wpływ  czynników  zewnętrznych,  takich  jak  stopniodni,  zmiany strukturalne, asortyment produktu itp., w celu opracowania środka, który jasno wskazuje ogólny stopień poprawy efektywności energetycznej, jak opisano w pkt 1.2. Metoda ta nie zawiera dokładnych i szczegółowych pomiarów ani też nie pokazuje związków przyczynowo-skutkowych pomiędzy środkami i wynikającymi z nich
oszczędnościami. Jednak jest ona zwykle prostsza i mniej kosztowna; często jest również określana nazwą „ wskaźniki efektywności energetycznej ” , gdyż podaje wskazania dotyczące postępów.
Opracowując  metodę  obliczeniową  top-down  wchodzącą  w  skład  niniejszego  zharmonizowanego  modelu obliczeniowego Komitet opiera się, w możliwie najszerszym zakresie, na istniejących metodologiach, takich jak model ODEX ( 1 ).

O b l i c z e n i a  t y p u  b o t t o m – u p
Metoda obliczeniowa bottom-up oznacza, że oszczędności energii uzyskane dzięki zastosowaniu określonego środka  poprawy  efektywności  energetycznej  są  mierzone  w  kilowatogodzinach  (kWh),  w  dżulach  (J)  lub ekwiwalentnie  w  kilogramach  oleju  (kg  OE)  i  zsumowane  z  oszczędnościami  uzyskanymi  dzięki  innym środkom poprawy efektywności energetycznej. Organy lub agencje, o których mowa w art. 4 ust. 4, gwarantują unikanie   podwójnego   naliczania   oszczędności   energii   wynikających   z   kombinacji   środków   (w   tym mechanizmów)  poprawy  efektywności  energetycznej.  W  metodzie  obliczeniowej  bottom-up  mogą  być
wykorzystane dane i metody określone w pkt 2.1 i 2.2.
Do dnia 1 stycznia 2008 r. Komisja opracuje zharmonizowany model typu bottom-up. Model ten obejmie poziom między 20 i 30 % rocznego zużycia energii finalnej w sektorach, do których zastosowanie znajduje niniejsza dyrektywa, z należytym uwzględnieniem czynników przedstawionych w lit. a), b) i c) wymienionych poniżej.
Do dnia 1 stycznia 2012 r. Komisja będzie kontynuować opracowywanie zharmonizowanego modelu typu bottom-up, obejmującego znacznie wyższy poziom rocznego zużycia energii finalnej w sektorach, do których zastosowanie znajduje niniejsza dyrektywa, zwracając należytą uwagę na czynniki przedstawione w lit. a),
b) i c) wymienionych poniżej.
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/79
( 1 )      SAVE – finansowany w ramach projektu ODYSSEE-MURE; Komisja, 2005.
Podczas opracowywania zharmonizowanego modelu typu bottom-up Komisja uwzględnia następujące czynniki
i uzasadnia odpowiednio swą decyzję:
a)     doświadczenie  w  stosowaniu  zharmonizowanego  modelu  obliczeniowego  w  pierwszych  latach  jego stosowania;
b)     oczekiwany potencjalny wzrost dokładności w wyniku większego udziału obliczeń typu bottom-up;
c)     szacunkowe potencjalne koszty dodatkowe lub obciążenie administracyjne.
Opracowując zharmonizowany model obliczeniowy typu bottom-up zgodnie z art. 15 ust. 2, Komitet ma na celu stosowanie znormalizowanych metod, które zmniejszają do minimum obciążenie i koszty administracyjne, szczególnie przez wykorzystywanie metod pomiarowych opisanych w pkt 2.1 i 2.2 oraz przez skupienie się na tych  sektorach,  w  których  zharmonizowany  model  obliczeniowy  typu  bottom-up  może  być  zastosowany w sposób najbardziej opłacalny.
Państwa  Członkowskie  mogą  podjąć  decyzję  o  stosowaniu  dodatkowych  pomiarów  typu  bottom-up  poza przewidzianymi przez zharmonizowany model obliczeniowy typu bottom-up po uprzednim wyrażeniu zgody przez  Komisję  zgodnie  z  procedurą,  o  której  mowa  w  art.  16  ust.  2,  na  podstawie  opisu  metodologii przedstawionego przez zainteresowane Państwo Członkowskie. Jeżeli  dla  niektórych  sektorów  obliczenia  bottom-up  nie  są  dostępne,  w  sprawozdaniach  przedstawianych Komisji stosowane są wskaźniki top-down lub kombinacja obliczeń bottom-up i top-down, pod warunkiem wyrażenia zgody przez Komisję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2. W szczególności podczas oceny wymagań w tym zakresie w kontekście pierwszego EEAP, o którym mowa w art. 14 ust. 2, Komisja
wykazuje odpowiednią elastyczność. Niektóre obliczenia typu top-down będą niezbędne dla pomiaru wpływu środków  wdrożonych  po  1995  r.  (a  w  niektórych  przypadkach  od  1991  r.),  których  wpływ  nadal  jest odczuwalny.
1.2   Sposób normalizowania pomiarów oszczędności energii
Oszczędności energii określa się poprzez zmierzenie lub oszacowanie zużycia, przed i po zastosowaniu środka, przy  czym  dokonać  trzeba  dostosowania  i  normalizacji  ze  względu  na  warunki  zewnętrzne,  wpływające z reguły na zużycie energii. Warunki wpływające z reguły za zużycie energii mogą się zmieniać wraz z upływem czasu. Warunki te mogą być kształtowane przez prawdopodobne skutki jednego lub kilku przewidywalnych czynników (wyliczenie nie jest wyczerpujące):
a)     warunki pogodowe, takie jak stopniodni;
b)     poziom zaludnienia;
c)     godziny otwarcia dla budynków użytkowych;
d)     energochłonność zainstalowanego sprzętu (efektywność instalacji); asortyment wyrobów;
e)     efektywność instalacji, poziom produkcji, ilość lub wartość dodana, w tym zmiany w poziomie PKB;
f)      czasowe korzystanie z instalacji oraz pojazdów;
g)     relacje z innymi jednostkami.
2.     Dane i metody, które mogą być wykorzystywane (mierzalność)
Istnieje kilka metod gromadzenia danych służących do pomiaru lub oceny oszczędności energii. W czasie dokonywania oceny usługi energetycznej lub środka poprawy efektywności energetycznej nie zawsze będzie możliwe poleganie wyłącznie na pomiarach. Z tego powodu wyróżnia się metody dokonywania pomiaru oszczędności energii oraz metody szacowania tych oszczędności, przy czym te drugie stosuje się częściej.
L 114/80 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006
2.1   Dane i metody oparte na pomiarach

R a c h u n k i  w y s t a w i o n e  p r z e z  d y s t r y b u t o r ó w  l u b  s p r z e d a w c ó w  d e t a l i c z n y c h
Rachunki  za  sprzedaną  energię  na  podstawie  wskazań  licznika  mogą  stanowić  podstawę  pomiaru  dla reprezentatywnego okresu przed wprowadzeniem środka poprawy efektywności energetycznej. Mogą być one porównane z rachunkami opartymi na wskazaniach licznika za okres po wprowadzeniu i zastosowaniu środka, także dla reprezentatywnego okresu. Uzyskane dane, o ile to możliwe, powinny zostać porównane z grupą kontrolną (niebiorącą udziału w badaniach) lub znormalizowane zgodnie z pkt 1.2.

D a n e  d o t y c z ą c e  s p r z e d a ż y  e n e r g i i
Zużycie różnych typów energii (np. elektrycznej, pochodzącej ze spalania gazu, oleju opałowego itd.) może być mierzone przez porównanie danych dotyczących sprzedaży pochodzących od sprzedawcy detalicznego lub dystrybutora,  uzyskanych  przed  wprowadzeniem  środków  poprawy  efektywności  energetycznej  z  danymi dotyczącymi sprzedaży pochodzącymi z okresu po wprowadzeniu tych środków. Uzyskane dane mogą zostać porównane z grupą kontrolną lub znormalizowane.

D a n e  d o t y c z ą c e  s p r z e d a ż y  w y p o s a ż e n i a  i  u r z ą d z e ń
Efektywność wyposażenia i urządzeń może być wyliczona na podstawie informacji uzyskanych bezpośrednio od  producenta.  Dane  dotyczące  sprzedaży  wyposażenia  i  urządzeń  mogą  być  zazwyczaj  uzyskane  od sprzedawców detalicznych. Mogą być przeprowadzone specjalne badania i pomiary. Dostępne dane mogą być sprawdzone  w  porównaniu  z  wynikami  sprzedaży  w  celu  określenia  wielkości  oszczędności.  Podczas stosowania tej metody należy wprowadzić korekty ze względu na zmiany w eksploatacji danego wyposażenia lub urządzeń.

D a n e  d o t y c z ą c e  z a p o t r z e b o w a n i a  n a  m o c  o d b i o r c ó w  k o ń c o w y c h
Zużycie energii przez budynek lub urządzenie może być monitorowane w całości w celu zarejestrowania popytu na energię przed i po wprowadzeniu środka poprawy efektywności energetycznej. Odpowiednie istotne czynniki (np. proces produkcji, specjalne wyposażenie, instalacje grzewcze itd.) mogą być zmierzone z większą dokładnością.

2.2   Dane i metody oparte na oszacowaniach

P r o s t e  i n ż y n i e r y j n e  d a n e  s z a c u n k o w e :  b r a k  k o n t r o l i
Obliczanie prostych inżynieryjnych danych szacunkowych bez kontroli na miejscu jest najczęściej stosowaną metodą gromadzenia danych do pomiaru oszczędności energii. Dane mogą być oszacowane z zastosowaniem zasad inżynieryjnych, bez wykorzystywania danych zebranych na miejscu, ale przy założeniach opartych na specyfikacjach wyposażenia, charakterystyce działania, profilach operacyjnych zastosowanych środków itp. oraz warunków opartych na statystyce.

Z a a w a n s o w a n e  i n ż y n i e r y j n e  d a n e  s z a c u n k o w e :  k o n t r o l a
Dane  dotyczące  energii  mogą  być  wyliczone  na  podstawie  informacji  uzyskanych  przez  niezależnego kontrolera w czasie audytu,  lub innego rodzaju kontroli,  jednego lub kilku  punktów docelowych. Na tej podstawie można opracować bardziej wyszukane algorytmy/modele symulacyjne, które mogą być zastosowane w większym skupisku punktów (np. budynków, urządzeń, pojazdów itd.). Ten rodzaj pomiaru może być często wykorzystywany dla uzupełnienia i kalibrowania prostych inżynieryjnych danych szacunkowych.
3.     Sposób postępowania w przypadku niepewności
Wszystkie metody wymienione w pkt 2 mogą zawierać pewien stopień niepewności. Niepewność może być wynikiem ( 1 ):
a)     błędów oprzyrządowania: powstają one zazwyczaj z powodu błędów w specyfikacjach dostarczonych przez producenta produktu;
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/81
( 1 )      Model  ustalania  poziomu  niepewności  mierzalnej,  oparty  na  trzech  podanych  rodzajach  błędów,  zamieszczono w  załączniku  B  do  Międzynarodowego  protokołu  pomiaru  i  weryfikacji  efektywności  (International  Performance Measurement & Verification Protocol – IPMVP).
b)     błędów  modelowania:  powstają  one  zazwyczaj  z  powodu  błędów  w  modelu  wykorzystywanym  do oszacowania parametrów dotyczących zgromadzonych danych;
c)     błędu losowego: odnosi się to zazwyczaj do błędów spowodowanych faktem, że badano raczej próbkę jednostek zamiast całkowitego zbioru jednostek objętych badaniem.
Niepewność  może  być  także  spowodowana  planowanymi  bądź  nieplanowanymi  założeniami;  mają  one zazwyczaj związek z oszacowaniami, warunkami lub wykorzystaniem danych inżynieryjnych. Występowanie błędów wiąże się także z wybranym systemem gromadzenia danych, przedstawionym w zarysie w pkt 2.1 i 2.2.
Zaleca się sporządzenie dalszego wyszczególnienia niepewności.
Państwa Członkowskie mogą wybrać stosowanie metody niepewności mierzalnej przy składaniu sprawozdania w sprawie celów wyznaczonych w niniejsze j dyrektywie. Niepewność mierzalna będzie wyrażona w sposób zrozumiały  ze  statystycznego  punktu  widzenia,  z  podaniem  dokładności  oraz  poziomu  wiarygodności.
Przykładowo, „ stwierdzono błąd ilościowy o wartości ± 20 % stwierdzonej przy 90 % wiarygodności ” . Przy zastosowaniu metody niepewności mierzalnej Państwa Członkowskie muszą także uwzględnić fakt, że możliwy  do  przyjęcia  poziom  niepewności,  wymagany  przy obliczaniu  oszczędności  energii,  jest  funkcją poziomu oszczędności oraz opłacalności malejącej niepewności.
4.     Zharmonizowane okresy życia środków poprawy efektywności energetycznej w obliczeniach bottom- up
Niektóre środki poprawy efektywności energetycznej mogą trwać przez dziesięciolecia, inne zaś przewidziane są na krótszy okres. W poniższym wykazie podano przykłady przeciętnych okresów życia środków poprawy efektywności energetycznej.
Ocieplenie pomieszczenia do użytku prywatnego 30 lat
Docieplenie muru szczelinowego do użytku prywatnego 40 lat
Szyby klasy E do C (w m 2 ) 20 lat
Kotły klasy B do A 15 lat
Systemy sterowania ogrzewaniem – modernizacja wraz z wymianą kotła  15 lat
Świetlówki kompaktowe w sprzedaży detalicznej 16 lat
Źródło: Energy Efficiency Commitment 2005 – 2008, Zjednoczone Królestwo.
Dla zapewnienia stosowania przez wszystkie Państwa Członkowskie tych samych okresów życia dla podobnych środków, okresy te zostaną zharmonizowane na szczeblu europejskim. Dlatego też Komisja, wspierana przez Komitet powołany na mocy art. 16, zastąpi powyższy wykaz uzgodnionym wstępnym wykazem przeciętnych okresów życia dla różnych środków poprawy efektywności energetycznej najpóźniej do dnia 17 listopada 2006 r.
5.     Jak  radzić  sobie  z  efektami  mnożnikowymi  oszczędności  energii  oraz  jak  unikać  podwójnego naliczania w mieszanych metodach obliczeniowych top-down i bottom-up
Zastosowanie jednego środka poprawy efektywności energetycznej, np. izolacji zbiornika i przewodów ciepłej wody użytkowej w budynku, lub innego środka o równoważnym skutku może spowodować w przyszłości efekt mnożnikowy  na  rynku,  co  oznacza,  że  rynek  zastosuje  dany  środek  automatycznie,  bez  dalszego zaangażowania organów lub agencji, o których mowa w art. 4 ust. 4, lub jakiegokolwiek dostawcy usług energetycznych  z  sektora  prywatnego.  Środek  o  potencjale  mnożnikowym  w  większości  wypadków  jest bardziej efektywny kosztowo niż środki, które wymagają regularnego powtarzania. Państwa Członkowskie szacują  potencjalne  oszczędności  energii  oferowane  przez  takie  środki,  w  tym  ich  efekty  mnożnikowe,
i weryfikują wynik ogólny w ramach oceny ex-post, w stosownych przypadkach z użyciem wskaźników.
W  przypadku  oceny  działań  horyzontalnych  można  użyć  wskaźników  efektywności  energetycznej,  o  ile możliwe jest określenie ich kierunków zmian, jakie miałyby miejsce bez działań poziomych. Należy przy tym zadbać o maksymalne wykluczenie podwójnego liczenia oszczędności uzyskiwanych w wyniku programów celowych   dotyczących   efektywności   energetycznej,   usług   energetycznych   oraz   innych   instrumentów L 114/82 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006 politycznych. Odnosi się to w szczególności do podatku energetycznego lub podatku z tytułu emisji CO 2 oraz kampanii informacyjnych.
Wprowadza  się  korekty  w przypadku  podwójnego  naliczania  oszczędności  energii.  Zaleca  się  stosowanie macierzy, które umożliwiają sumowanie wpływu poszczególnych środków.
Potencjalne oszczędności energii mające miejsce po okresie docelowym nie są uwzględniane w sprawozdaniach
Państw Członkowskich dotyczących osiągnięcia ogólnego celu określonego w art. 4. W każdym przypadku należy  zalecać  środki  promujące  długoterminowe  efekty  rynkowe,  a  środki,  które  już  przyniosły  efekty mnożnikowe oszczędności energii, powinny być uwzględniane w sprawozdaniach dotyczących osiągnięcia celów  ustanowionych  w  art.  4,  pod  warunkiem  że  mogą  zostać  zmierzone  i  zweryfikowane  zgodnie z wytycznymi zawartymi w niniejszym załączniku.
6.     Sposób weryfikacji oszczędności energii
O ile uznaje się to za opłacalne i konieczne, weryfikacja oszczędności energii uzyskanych w wyniku określonej usługi energetycznej lub innego środka poprawy efektywności energetycznej dokonywana jest przez stronę trzecią. Weryfikacja może być dokonana przez niezależnych konsultantów, ESCO lub innych uczestników rynku. Odpowiednie organy lub agencje Państwa Członkowskiego, o których mowa w art. 4 ust. 4 mogą udzielić w tej sprawie dalszych instrukcji.
Źródła: A European Ex-post Evaluation Guidebook for DSM and EE Service Programmes; Międzynarodowa Agencja Energii IEA, Baza danych INDEEP; IPMVP, Tom 1 (wersja z marca 2002 r.).
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/83

ZAŁĄCZNIK V
Orientacyjny  wykaz  rynków,  segmentów  rynku  oraz  obszarów  użytkowania  energii,  dla  których  możliwe  jest opracowanie wzorców:
1.     Rynek sprzętu gospodarstwa domowego/techniki informacyjnej i oświetleniowy:
1.1   Urządzenia kuchenne (sprzęt elektryczny);
1.2   Techniki w dziedzinie informacji/rozrywki;
1.3   Oświetlenie.
2.     Rynek domowych technik grzewczych:
2.1   Ogrzewanie;
2.2   Zaopatrzenie w ciepłą wodę użytkową;
2.3   Klimatyzacja;
2.4   Wentylacja;
2.5   Izolacja grzewcza;
2.6   Okna.
3.     Rynek pieców przemysłowych.
4.     Rynek silników elektrycznych dla przemysłu.
5.     Rynek instytucji sektora publicznego:
5.1   Szkoły/administracja publiczna;
5.2   Szpitale;
5.3   Pływalnie;
5.4   Oświetlenie uliczne.
6.     Rynek usług transportowych.
L 114/84 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27.4.2006

ZAŁĄCZNIK VI
Wykaz kwalifikujących się środków efektywności energetycznej w ramach zamówień publicznych
Bez  uszczerbku  dla  przepisów  krajowych  i  wspólnotowych  dotyczących  zamówień  publicznych,  Państwa Członkowskie   zapewniają   stosowanie   przez   sektor   publiczny   co   najmniej   dwóch   wymogów   podanych w poniższym wykazie w związku z wzorcową rolą sektora publicznego, o której mowa w art. 5:
a)     wymogi dotyczące wykorzystywania do oszczędności energetycznych instrumentów finansowych, takich jak umowy o poprawę efektywności energetycznej przewidujące uzyskanie wymiernych i wcześniej określonych oszczędności energii (także gdy administracja publiczna przekazała te obowiązki podmiotom zewnętrznym);
b)     wymóg zakupu wyposażenia i pojazdów w oparciu o wykazy specyfikacji różnych kategorii wyposażenia
i pojazdów charakteryzujących się niskim zużyciem energii przygotowanych przez organy sektora publicznego zgodnie z art. 4 ust. 4, uwzględniając przy tym, w stosownych przypadkach, analizę minimalnych kosztów cyklu eksploatacji lub porównywalne metody zapewniające opłacalność;
c)     wymóg nabywania urządzeń efektywnych energetycznie w każdym trybie pracy, w tym w trybie oczekiwania, przy  uwzględnieniu,  w  stosownych  przypadkach,  analizy  minimalnych  kosztów  cyklu  eksploatacji  lub porównywalnych metod zapewniających opłacalność;
d)     wymóg zastąpienia istniejącego wyposażenia lub pojazdów wyposażeniem określonym w lit. b) i c) lub też wprowadzenia do nich tego wyposażenia;
e)     wymóg  stosowania  audytów  energetycznych  i  wdrażania  wynikających  z  nich  opłacalnych  ekonomicznie zaleceń;
f)      wymogi  nabywania  lub  wynajmowania  efektywnych  energetycznie  budynków  lub  ich  części  lub  wymogi zastąpienia  lub  wyposażenia  nabytych  lub  wynajętych  budynków  lub  ich  części  w  celu  zwiększenia  ich efektywności energetycznej.
27.4.2006 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 114/85