1. Cienkowarstwowa izolacja bitumiczna

Najprostsza w zastosowaniu izolacja. Służy do ochrony budynków przed wilgocią. Wykonuje się ją poprzez naniesienie co najmniej dwóch warstw na równe i sztywne podłoże. Powinno ono być zagruntowane, a w przypadku wystąpienia nierówności otynkowane. Warstwy nanosi się pędzlem, wałkiem lub natryskuje się. Na poziomych powierzchniach można użyć szczotki dekarskiej.

Do najczęściej stosowanych cienkowarstwowych izolacji bitumicznych zalicza się:

  • środki gruntujące na bazie asfaltów ponaftowych,
  • powłoki z asfaltów ponaftowych,
  • lepiki asfaltowe z wypełniaczami,
  • dyspersyjne masy asfaltowo – kauczukowe.

Zalety:

  • prosta obróbki.

Wady:

  • brak odporności na obciążenia mechaniczne.
  1. Papa

Jest to nic innego jak nasączona masą bitumiczną tektura, włókno szklane lub włókno poliestrowe. Służą do hydroizolacji przyziemnych części budynku. Najmniej trwałe są papy tekturowe, ponieważ przy długim kontakcie z wodą nasiąkają i tracą własności izolacyjne. Papy powinno kłaść się na równym podłożu, wcześniej zagruntowanym. Mocuje się je na lepik, który rozprowadza się przed ułożeniem pierwszej warstwy. Tak samo powinno się rozprowadzić przed ułożeniem drugiej (uszczelniającej) warstwy. Ze względu na słabą rozciągalność pap tekturowych powinno się stosować wyoblenia na narożach. Polistyrenowe wydłużają się nawet do 40%.

Popularne współcześnie papy polimerowo – asfaltowe mają zawartość asfaltu 3000 – 5000 g/m2. Spełniają one swoje zadania nawet w temperaturze – 25 stopni Celsjusza (papy z elastomerem SBS).

Zalety:

  • wysoka wytrzymałość na parcie wody,
  • wysoka wytrzymałość mechaniczna.

Wady:

  • skomplikowana obróbka miejsc krytycznych,
  • trudno zapewnić łączność z podłożem.
022

źródło: higrotec

  1. Membrany samoprzylepne (KSK)

Również są pochodzenia bitumicznego. Po usunięciu folii chroniącej warstwę klejącą, materiał przykleja się na równe i zagruntowane podłoże. Membranę powinno się docisnąć wałkiem, w celu wyeliminowania fałd i pęcherzy powietrza pod nią. Układa się je jednowarstwowo. Odstęp między kolejnymi pasami membrany nie powinien być mniejszy niż 8 cm. W przypadku stosowania membrany na powierzchni pionowej powinno się ją przymocować mechanicznie i zabezpieczyć przed wnikaniem wody pod izolację. Są one cienkie i giętkie, dzięki czemu są łatwe do obróbki.

Zalety:

  • prosta obróbka,
  • wysoka elastyczność,
  • natychmiastowa odporność na działanie wody po montażu.

Wady:

  • łatwo ulegają uszkodzeniom,
  • są wrażliwe na działanie promieniowania UV.
  1. Grubowarstwowe, modyfikowane tworzywami sztucznymi bitumiczne masy uszczelniające (KMB)

W ich skład wchodzą: bitum, woda, emulgatory, tworzywa sztuczne, stabilizatory, konserwanty oraz dodatki wzmacniające.

Możliwe jest wykonanie izolacji przeciwwilgociowych oraz przeciw wodzie pod ciśnieniem. Powierzchnia, na której ma być rozprowadzona masa powinna nie mieć żadnych ubytków. Wszystkie dziurki i szczeliny powinny być zaszpachlowane materiałem izolującym. Należy zwrócić uwagę na zalecenia producenta co do warunków pogodowych w jakich masę można nakładać. Masą KMB można izolować nawierzchnie poziome, pionowe oraz skośne. Producent podaje również minimalną wartość masy suchej (po wyschnięciu), do której należy się stosować. Masę można nakładać natryskowo lub ręcznie (szpachlować). W strefie cokołu powinna być wyprowadzona około 50 cm powyżej poziomu terenu. Również jej zakończenie powinno być wykonane w taki sposób, aby nie umożliwiało wnikanie wody opadowej.

Zalety:

  • bezszwowa powłoka,
  • pełne zespolenie z podłożem,
  • zdolność mostkowania rys,
  • łatwa obróbka miejsc krytycznych,
  • nadaje się do stosowania na matowo wilgotnych podłożach.

Wady:

  • brak odporności na obciążenia mechaniczne.

Opracowano na podstawie: Ksit B., Monczyński B. Zabezpieczenie elementów budynku znajdujących się w gruncie. Wyd. Verlag Dashofer, Warszawa 2011

Opracował – Łukasz Piechowicz