Charakterystyczne dla łazienek wilgoć i ciepło tworzą idealne warunki do rozwoju pleśni i grzybów, które w szybkim tempie potrafią rozprzestrzenić się w całym domu.

 
Są one nieestetyczne i szpecą nawet najatrakcyjniej urządzona łazienkę, a ich występowaniu towarzyszy najczęściej nieprzyjemny zapach zgnilizny. Przede wszystkim jednak stanowią zagrożenie dla zdrowia domowników i są wyraźnym sygnałem, że już niedługo nasza łazienka będzie wymagała gruntownego i kosztownego remontu. Podpowiadamy, jak tego uniknąć.
 
Warto zdać sobie sprawę, że powierzchnie wyłożone płytkami wbrew pozorom nie są wodoszczelne. O ile okładzina ceramiczna sama w sobie zachowuje szczelność, o tyle woda może przeniknąć do warstw pod płytkami poprzez spoiny i tym samym doprowadzić do zawilgocenia całej łazienki. W konsekwencji następuje wymywanie spoiwa ze szczelin fugowych, niszczenie betonu, a ostatecznie degradacja całego podłoża. W przypadku, gdy podłoże wykonane jest z masy gipsowej, bloczków lub płyt gipsowo-kartonowych, powstałe szkody mogą być drastyczne i nieodwracalne. Z powyższych względów, w wilgotnych i mokrych strefach budynku, wymagane jest wykonanie izolacji przeciwwilgociowej.
Najczęściej spotykane izolacje przeciwwodne to uszczelnienia wstęgowe i wykonane z mas bitumicznych. Są one jednak niepraktyczne i nieekonomiczne, ponieważ muszą zostać osłonięte warstwą ochronną z muru, betonu lub jastrychu, która i tak nieustannie podlega działaniu wilgoci, ponieważ uszczelnienie znajduje się pod nią. Zdecydowanie bardziej efektywnym rozwiązaniem jest uszczelnienie zespolone. Wyjaśniamy krok po kroku, jak je prawidłowo wykonać.
 
Krok 1: Gruntowanie podłoża
Przed nałożeniem uszczelnienia zespolonego należy zadbać o odpowiednie przygotowanie podłoża. Musi być ono czyste, suche, nośne, nie odkształcające się i pozbawione pęknięć oraz substancji zmniejszających przyczepność, takich jak kurz, olej, wosk, środki antyadhezyjne, wykwity, warstwy spiekane czy pozostałości lakierów i farb. Powierzchnie o silnej lub zróżnicowanej chłonności należy wcześniej zagruntować, co zlikwiduje pylenie, zredukuje lub zniweluje zróżnicowaną chłonność podłoża oraz wzmocni jego powierzchnię. Do tego celu najlepiej użyć środków gruntujących.
 
Krok 2: Uszczelnienie połączeń ściana-ściana i ściana-podłoga
Po całkowitym wyschnięciu preparatu gruntującego można przystąpić do wykonania pierwszej warstwy izolacji. Do tego celu należy użyć elastycznego uszczelnienia. Uszczelniająca masa przeciwwilgociowa jest szybkoschnącym i gotowym do użycia preparatem z płynnego tworzywa sztucznego, przeznaczonym do stosowania w pomieszczeniach mokrych i wilgotnych, takich jak łazienki, natryski, toalety, pralnie czy inne pomieszczenia sanitarne. Zaprawa elastyczna uszczelniająca pozwala ponadto na wykonywanie uszczelnienia zespolonego nawet na powierzchniach o wysokim obciążeniu wodą, w tym saun, brodzików i basenów kąpielowych.
Uszczelnienie zespolone nakłada się przez malowanie lub szpachlowanie na nośne podłoże. W pierwszej kolejności masę uszczelniającą należy nanieść w naroża oraz wszystkie strefy krawędziowe łazienki. Trzeba zwrócić szczególną uwagę na dokładne uszczelnienie wszystkich połączeń ściennych oraz ścian z podłogą.
 
Krok 3: Uszczelki
Na przepusty rurowe, po zdjęciu z nich plastikowych nakładek, nakłada się wzmocnioną flizeliną uszczelkę elastomerową ścienną. Do uszczelnienia odpływów stosuje się uszczelkę elastomerową podłogową. Brzegi uszczelek podłogowych i ściennych, podobnie jak narożniki i taśmy uszczelniające, należy zatopić w masie uszczelniającej.
 
Krok 4: Uszczelnienie powierzchni pod okładzinę ceramiczną
Następnie zaprawę uszczelniającą należy nanieść na pozostałą powierzchnię. W pomieszczeniach wilgotnych, takich jak łazienka, należy uszczelnić wszystkie powierzchnie podłogowe, przy czym uszczelnianie powinno być wyprowadzone dodatkowo na ściany na wysokość co najmniej 15 cm. W okolicy kabiny prysznicowej i wokół wanny uszczelnienie nakłada się jeszcze wyżej, co najmniej 20 cm ponad poziom, do którego może dotrzeć woda. Masę uszczelniającą nanosi się pacą lub wałkiem malarskim w minimum dwóch warstwach o łącznej grubości odpowiednio 0,5 mm oraz 2 mm. Drugą warstwę nakłada się po zastygnięciu pierwszej, czyli po około 3 godzinach od aplikacji. Mimo, że grubość uszczelnienia jest niewielka, konstrukcja pod nim pozostaje trwale sucha. Ważną zaletą uszczelnienia zespolonego jest także krótki czas wykonania i znikome zużycie materiału w porównaniu z metodami tradycyjnymi.
 
Krok 5: Układanie i fugowanie płytek ceramicznych
Do układania okładziny ceramicznej na uszczelnieniu zespolonym stosuje się elastyczne zaprawy klejowe.
Do fugowania okładziny najlepiej użyć elastycznej fugi dekoracyjnej. Szeroka gama barw zapraw fugowych oraz możliwość wzbogacenia ich srebrnym lub złotym brokatem zapewnia dokładne dopasowanie koloru fugi do każdego rodzaju okładziny i pozwoli podkreślić unikatowy charakter każdej łazienki. Poprzez zastosowanie środków hydrofobowych zaprawy fugowe są obecnie odporne na przenikanie wody i znacznie mniej podatne na zabrudzenia i nieestetyczne wykwity.
 
Krok 6: Dylatacje
Końcowy etap prac polega na uszczelnieniu dylatacji. W tym celu w szczelinach dylatacyjnych należy umieścić sznur dylatacyjny do fug silikonowych. Obecnie w sprzedaży dostępne są one w rolkach 50 m w sześciu rozmiarach: Ø 6, 8, 10, 13, 15 i 20 mm. Następnie szczeliny dylatacyjne wypełnia się elastyczną fugą silikonową. Ze względu na bardzo dobre właściwości obróbki oraz odporność na rozwój grzybów, procesy starzenia się i trudne warunki, kauczuk silikonowy jest szczególnie zalecany do uszczelniania i elastycznego wypełniania spoin łączących i dylatacyjnych w obszarach sanitarnych, a nawet podwodnych. Silikon dostępny w 42 kolorach, dzięki czemu nawet najbardziej wymagający klient będzie mógł bez trudu dobrać barwę fugi do aranżacji łazienki.
 
Wykonanie hydroizolacji łazienki zgodnie z przedstawionymi wskazówkami zapewni bezproblemowe korzystanie z łazienki przez długie lata.
 
Źródło: Firma Sopro