W powszechnym przekonaniu to ściany dwuwarstwowe najlepiej radzą sobie z utrzymaniem izolacyjności budynku. Potwierdza to stale utrzymujący się trend standardowego budownictwa – najczęstszym typem wznoszonych ścian okazują się być ściany dwuwarstwowe. Jedna warstwa to materiał konstrukcyjny (nośny), drugą stanowi izolacja, najczęściej zewnętrzna. Ściana jednowarstwowa również jest w stanie sobie z tym problemem poradzić.

Bloczek keramzytobetonowy

Technologia produkcji bloczka keramzytobetonowego, polegająca na zastosowaniu wkładki izolacyjnej wewnątrz wyrobu, oraz kształtu ścianek bloczka i wkładek styropianowych, wykluczających możliwość powstania mostków termicznych, pozwoliły stworzyć materiał budowlany o współczynniku przenikania ciepła U=0,15 W/m²K. Jest on wystarczający do budowy domów energooszczędnych, a nawet domów pasywnych.

Materiał ten łączy w sobie wszystkie oczekiwane cechy zwykle wykluczające się tzn.:

  • izolacyjność z wytrzymałością,
  • paroprzepuszczalność z mrozoodpornością i wodoodpornością,
  • dźwiękochłonność z ognioodpornością.

Jest to niespotykane zestawienie parametrów w przypadku wznoszenia ścian jednowarstwowych. Ściana jednowarstwowa wykonana w tej technice nie wymaga ocieplenia, dzięki czemu czas budowy domu jest znacznie krótszy. Optymalnie dobrany rozmiar i waga pojedynczego elementu powodują, że murowanie postępuje bardzo szybko (1 m² ściany to 6,9 elementów). System pióro-wpust eliminuje konieczność używania zaprawy w spoinie pionowej.

Jak widać, nie jest to jednolita ściana jednowarstwowa. Łączy w sobie cechy obu warstw w jednej. Połączenie to pozwala jednak na pewne oszczędności zarówno czasu jak i pieniędzy, które nie muszą być wydane na zaprawy oraz ekipę zajmującą się ociepleniem.

Bloczek z betonu komórkowego

Bloczki te produkowane są z surowców naturalnych, takich jak piasek i wapno wraz wodą, a  w niewielkich ilościach wykorzystywany jest cement czy anhydryt.

Główna cecha, która charakteryzuje bloczki z betonu komórkowego to wysoka porowatość. Jak jest uzyskiwana? W procesie produkcyjnym dodawany jest specjalny środek porotwórczy w postaci pasty aluminiowej. Kolejno wchodzi ona w reakcję z wodorotlenkiem wapniowym, spulchniając masę i w ten sposób umożliwia powstanie milionów porów. Pory przyczyniają się do uzyskania wysokich parametrów izolacyjności termicznej.

ściana jednowarstwowa

źródło: Xella Polska

Kolejne zalety jakie można wymienić to bardzo dobra przepuszczalność pary wodnej, jaką charakteryzują się bloczki. Cecha ta gwarantuje wyrównany poziom wilgotności i pozwala uniknąć kondensacji pary wodnej w środku przegrody.

Dostępne na rynku bloczki z betonu komórkowego pozwalają na wznoszenie ścian jednowarstwowych bez ocieplenia, spełniając najwyższe wymagania izolacyjności termicznej. Ściana jednowarstwowa zbudowana z tego materiału osiąga współczynnik przenikania ciepła U w przedziale 0,17-0,25 W/m²K.

Pustaki poryzowane

Oparte na tradycyjnej technologii wypalania elementów z gliny, która została wzbogacona jednak o dodatkowy element wpływający na wzrost porowatości. Mianowicie do surowca dodano pył drzewny. Jak można się domyślić, cząsteczki pyłu podczas wypalania pustaków również ulegają wypaleniu – w ten sposób w pustaku powstają puste przestrzenie porowe. Tak przeprowadzona poryzacja ceramiki pozwala na wznoszenie ścian jednowarstwowych bez dodatkowej warstwy izolacji. Co więcej, materiał ten także pozwala spełnić najwyższe wymogi termoizolacyjności.

Do budowy ścian jednowarstwowych bez docieplenia należy stosować pustaki o najszerszych przekrojach, bądź jeśli zależy nam na zmniejszeniu grubości muru – zastosować pustaki poryzowane z wkładkami z wełny mineralnej (cechują się one lepszym współczynnikiem przenikania ciepła U, przy mniejszej szerokości). Pustaki cechuje wytrzymałość, wysoka paroprzepuszczalność oraz zdolność do doskonałej akumulacji ciepła.

Źródło: HOTBLOK, YTONG, WIENERBERGER

Redakcja Termomodernizacja