Unia Europejska podejmuje działania mające na celu ograniczenie zmian klimatu ustanawiając w prawie unijnym przepisy wiążące państwa członkowskie.

Bardzo ważnym jej działaniem jest próba zjednoczenia polityki klimatycznej i energetycznej przez wdrożenie pakietu energetyczno-klimatycznego potocznie zwanego „3 razy 20 na 2020” , którego plan działań przyjęto na Szczycie Rady Europejskiej 8-9 marca 2007 r.

W skład Pakietu wchodzi sześć aktów prawnych dotyczących:

  • Promowania energii ze źródeł odnawialnych (OZE). 
  • Ograniczenia emisji szkodliwych substancji do atmosfery emitowanych poprzez środki lokomocji.
  • Monitorowania zanieczyszczeń w trakcie produkcji i podczas wykorzystywania paliw
  • Ograniczenia emisji średnio o 10% z sektorów : transportu, budownictwa, usług, mniejszych instalacji przemysłowych, rolnictwa oraz gospodarki odpadami.
  • Wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS).
  • Przeglądu europejskiego systemu handlu emisjami. Celem jest likwidacja darmowego rozdawania emisji krajom członkowskim, od 2013 100% uprawnień musiałoby być kupowane na zasadzie aukcji. 

 

Każde wyprodukowanie energii z odnawialnych źródeł musi być potwierdzone odpowiednim dokumentem tzw. „gwarancją pochodzenia”. Wszystkie państwa członkowskie  w celu sprawnej komunikacji z UE muszą wprowadzić krajowy plan działania którego celem jest określanie udziału energii ze źródeł odnawialnych zużytej w sektorze transportowym, jak i do ogrzewania lub chłodnictwa. Zgodnie z dyrektywą 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. UE  dąży do osiągnięcia 20% energii z odnawialnych źródeł. Jednym z głównych celów dyrektywy jest zobligowanie państw członkowskich do promowania, zachęcania i wspierania inwestycji i rozwoju na rynku odnawialnych źródeł energii.

Wszystkie założenia pakietu są konieczne do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i wykonania  założeń Protokołu z Kioto w sprawie Zmian Klimatu. Produkcja energii ze źródeł odnawialnych zależy często od lokalnych lub regionalnych przedsiębiorstw zarówno małych jak i średnich. Dodatkowo państwa członkowskie powinny rozważyć promocję lokalnego ogrzewania i chłodzenia zasilanego odnawialnymi źródłami. Na poziomie krajowym i regionalnym zasady dotyczące minimalnych wymogów stosowania OZE w nowo powstających budynkach doprowadziłyby do wzrostu użytkowania tego typu energii, dlatego najpóźniej do 31 grudnia 2014 roku państwa członkowskie muszą wprowadzić w swoich przepisach budowlanych wymóg wykorzystania w nowo budowanych lub już istniejących budynkach poddawanych generalnemu remontowi minimalnego poziomu energii z OZE.

Energia elektryczna:

Koszty przyłączania do sieci energetycznej i gazowych nowych producentów energii elektrycznej i gazowej z odnawialnych źródeł powinny mieć charakter obiektywny, przejrzysty i nie dyskryminujący. Rozwój nastąpi przede wszystkim w zakresie małych elektrowni wodnych. Dyrektywa przewiduje do roku 2020 bardzo duży przyrost mocy zainstalowanej. Wszystkie jednostki energii uzyskane z odnawialnych źródeł którym można przypisać zwiększenie mocy, są traktowane jakby zostały wytworzone przez oddzielną instalację, której eksploatacja rozpoczęła się w momencie zmiany mocy. Energia elektryczna wytwarzana będzie również z biomasy poprzez układy kogeneracyjne, wykorzystanie biogazu uwalnianego ze składowisk odpadów komunalnych, z oczyszczalni ścieków, wykorzystanie roślin energetycznych. Podstawowym mechanizmem wspierającym produkcje prądu elektrycznego z OZE jest system zobowiązań ilościowych realizowany w formule „zielonych certyfikatów” funkcjonujący od 1 października 2005 roku. Inwestorzy i producenci energii z OZE mają dwa rodzaje przychodów: ze sprzedaży energii po cenie rynkowej oraz ze sprzedaży praw majątkowych do świadectw pochodzenia na Towarowej Giełdzie Energii. Przewiduje się, że energia elektryczna uzyskana z OZE w roku 2010 wyniesie 7,5% i będzie posiadać pierwszeństwo przesyłu.

Ciepło i chłód z OZE:
Główny nacisk kładzie się na rozwój rynku pomp ciepła i kolektorów słonecznych. Biomasa wykorzystywana będzie przede wszystkim w układach kogeneracyjnych. Zgodnie z dyrektywą państwa członkowskie w celu promowania tych urządzeń muszą zagwarantować społeczeństwu dostęp do informacji poprzez organizowanie odpowiednich szkoleń.

Biomasa i Biopaliwa:

W przypadku biomasy państwa członkowskie promują technologie osiągające skuteczność przekształcenia energii wynoszącą co najmniej 70% w zastosowaniach przemysłowych i 85% w zastosowaniu komercyjnym i mieszkaniowym. Do pełnego wykorzystania potencjału biomasy państwa powinny zwiększać rezerwy drewna oraz opracowywać nowe systemy gospodarki leśnej.

Efekt planowany w 2020 r.:

– zmniejszenie o 600-900 milionów ton emisji gazów cieplarnianych do atmosfery.
– wzrost zatrudnienia w sektorze energii odnawialnej do ponad 300 000 miejsc pracy
– oszczędności 200 Mtoe (równoważne 55 mld EUR) dla gospodarki europejskiej dzięki zmniejszeniu importu energii do UE,
a przez to zwiększenie energetycznego bezpieczeństwa i solidarności.
– spadek kosztów pozyskania energii z systemów fotowoltaicznych, technologii słonecznych oraz energii pływów i fal, a w latach późniejszych nawet ich potrojenie.

Końcowe zużycie energii brutto ze źródeł odnawialnych wylicza się jako sumę:
a)końcowego zużycia energii elektrycznej brutto z OZE
b) końcowego zużycia energii brutto z OZE w ciepłownictwie i chłodnictwie
c) końcowego zużycia energii z OZE w transporcie

wiatraki

Autor : Katarzyna Opałka

Źródło :
-Artykuł Zbigniewa Karaczuna pt. „Pakiet po Polsku” dla portalu KLIMAT 2008
-Prawne aspekty efektywności energetycznej w Polsce  w świetle Dyrektyw Unii Europejskiej dr inż. Arkadiusz Węglarz
– www.pgnig.pl
-www. eur-lex.europa.eu
-www.sgh.waw.pl
-www.agroenergetyka.pl
– www.energetyka.wnp.pl
– www.ekoportal.gov.pl