W zależności od producenta, wbudowany może być również zasobnik do cwu. Pompy monoblock dzieli się wg możliwości ich lokalizacji względem ogrzewanego obiektu na wewnętrzne i zewnętrzne. W przypadku pomp ustawionych wewnątrz budynku, powietrze doprowadzane i odprowadzane jest za pomocą kanałów: wlotowego i wylotowego. Pompy zewnętrzne pobierają powietrze z otoczenia.

Powietrzne pompy ciepła typu split zbudowane są z jednostki wewnętrznej, która mieści większość elementów, a więc: sprężarkę, zawór rozprężny, parownik, skraplacz, grzałkę elektryczną, zawór trójdrożny i pompy obiegowe dolnego i górnego źródła oraz jednostki zewnętrznej – wymiennika ciepła z wentylatorem. Drugim typem splitowych pomp ciepła są te z bezpośrednim odparowaniem. Odrębną grupą są pompy gazowe. Zasilanie sprężarki następuje tu za pomocą gazu a nie jak u większości – energii elektrycznej.

Omawiane pompy ciepła mimo, iż bazują na najmniej stabilnym temperaturowo źródle ciepła, jakim jest powietrze, to jednak cieszą się dużym powodzeniem i znajdują zastosowanie wszędzie tam, gdzie korzystanie z energii zakumulowanej w gruncie lub płynących wodach jest niemożliwe. Większość z powietrznych pomp pracuje w temperaturach od -20 do +45°C, podgrzewając wodę do temperatury +60°C. W momentach, gdy układ przekroczy punkt biwalentny, a więc gdy pompa ciepła nie jest w stanie samodzielnie osiągnąć wymaganej temperatury, włącza się automatyczna grzałka elektryczna. Z tego powodu najlepiej sprawują się układy biwalentne z powietrzną pompą ciepła, a więc takie, w których zapotrzebowanie szczytowe zaspokajane jest przy pomocy innego źródła ciepła, np. kotła gazowego lub na biomasę.

Wg ogólnej dla pomp ciepła i urządzeń chłodniczych zasady urządzenie będzie pracować tym efektywniej, im różnica temperatur na wejściu i wyjściu będzie mniejsza. Z tego powodu do współpracy z pompami ciepła polecane są niskotemperaturowe systemy ogrzewania, a więc płaszczyznowe – podłogowe lub ścienne.

Źródło: GLOBEnergia HD