Ogólnie modernizacje ogrzewania w budynkach mieszkalnych można podzielić na dwie grupy: bez restrukturyzacji oraz z restrukturyzacją instalacji ogrzewania.

Pierwsza grupa dotyczy zasobów budownictwa mieszkalnego z lat 60 i 70, gdzie sieci rozdzielcze centralnego ogrzewania są zazwyczaj w dobrym stanie technicznym, nie podlegającym wymianie.

Druga grupy dotyczy budynków z instalacjami, które są zakwalifikowane do zmiany z ogrzewania miejscowe na ogrzewanie centralne. Instalacje w budynkach mieszkalnych z lat 60 i 70 to typowe dwururowe instalacje c.o. systemu otwartego z rozdziałem dolnym, centralną siecią odpowietrzającą oraz z regulacja hydrauliczną za pomocą kryz dławiących. Charakteryzują się one wieloma wadami, m.in.:

– niską sprawnością użytkową, wynikającą z zamontowanego źródła ciepła (np. kocioł na paliwo stałe)
– brakiem układu automatycznej regulacji w źródle oraz automatyki instalacji
– bardzo dużymi ubytkami wody instalacyjnej, występującymi zwłaszcza w przypadku stałego przelewu (czyli dopływu nieuzdatnionej wody wodociągowej do otwartego naczynia wzbiorczego)
– następującymi zaawansowanymi procesami korozyjnymi, zwłaszcza w instalacjach ze stałym przelewem
– niewłaściwą regulacją hydrauliczną związaną np. z demontażem kryz dławiących
– brakiem możliwości rozliczania za zużycie energii cieplnej

Modernizacja instalacji c.o., polega głównie na obniżeniu zużycia energii na cele ogrzewania. Należy tak dostosować instalację, aby jak najbardziej odpowiadała ona modernizowanemu budynkowi. W tym celu należy podwyższyć sprawność użytkową systemu ogrzewania, ograniczyć straty ciepła oraz usprawnić źródło ciepła.

 

Modernizacja kompleksowa bez restrukturyzacji:
Powinna ona obejmować kilka aspektów. Przede wszystkim należy pamiętać o unowocześnieniu źródeł ciepła, polegające na wymianie kotłów opalanych węglem na wysoko sprawne kotły olejowe lub gazowe z zastosowaniem układu automatycznej regulacji pogodowej. Pomysłem wartym uwagi jest czyszczenie chemiczne instalacji centralnego ogrzewania (tzw. płukanie c.o.), pozwala na odzyskanie nawet do 98% początkowej sprawności starej instalacji. Należy zainstalować zawory podpionowe, dzięki czemu cały system ogrzewania w budynku zostanie wyregulowany (zrównoważony), a temperatura w mieszkaniach będzie mogła się utrzymywać na stałym poziomie. Możliwe jest również zastosowanie zautomatyzowanego węzła cieplnego (zamiast regulacji pogodowej). Należy przeprowadzić hermetyzację instalacji obejmującą wymianę otwartego naczynia wzbiorczego na przeponowe naczynie wzbiorcze. Dobrym pomysłem jest likwidacja centralnej sieci odpowietrzającej i instalacja automatycznych odpowietrzników oraz wymiana pomp obiegowych na bezdławicowe z pełną regulacją. Należy zastosować zbiornik uzdatnionej wody uzupełniającej w źródle ciepła oraz rozwiązać układ uzupełniający. Kolejny krok polega na wyposażeniu grzejników w zawory termostatyczne służące do regulacji temperatury w pomieszczeniu. Istotne jest także zainstalowanie podzielników kosztów. Dwa ostatnie etapy sprawią, że użytkownik określonego mieszkania zapłaci tylko za ciepło rzeczywiście przez siebie zużyte.

Modernizacja opisana powyżej może być prowadzona etapowo i dowolnie (tzn. od odbiorników do źródła ciepła lub odwrotnie). Należy pamiętać, że instalacja podzielników kosztów oraz termostatycznych zaworów grzejnikowych, dla instalacji ze źródłem ciepła na paliwo stałe, bez wymiany kotła na wysoko sprawny, mija się z celem.
Modernizację budynku należy poprzedzić opracowaniem projektu modernizacji źródła ciepła oraz instalacji centralnego ogrzewania do zmniejszonych potrzeb cieplnych (wraz z regulacją hydrauliczną. Dobrym pomysłem jest również przeprowadzenie weryfikacji bilansu zapotrzebowania na moc cieplną budynku.

modernizacja instalacji

Modernizacja kompleksowa z restrukturyzacją:
Obejmuje ona podane wcześniej zadania szczegółowe. Dodatkowo należy wymienić lub wykonać nową instalację rozdzielczą centralnego ogrzewania. W tym przypadku dzięki rozdzieleniu nośnika ciepła w ramach każdego mieszkania można łatwo programować osłabienia dobowe lub tygodniowe oraz prosto rozliczyć każdego użytkownika mieszkania z realnego zużycia ciepła według wskazań liczników.

 Autor: Łukasz Sojczyński

Źróda:
1. Ogrzewnictwo praktyczne – Projektowanie, Montaż, Eksploatacja – 2005, pod red. H. Koczyk
2. www.termen.com.pl/
3. www.marketeo.com
4. www.tworek.pl