Zakładając w budynkach ogrzewanie płaszczyznowe należy wziąć pod uwagę to, że część pomieszczeń nie będzie mogła być ogrzewana tym systemem co wiąże się z wykorzystaniem grzejników konwekcyjnych.

Może to być spowodowane wytycznymi inwestora czy nieopłacalnością stosowania tego typu instalacji w niektórych częściach budynku, np. piwnicach.

Oba te systemy różnią się miedzy sobą temperaturą zasilania a z uwagi na to, że najczęściej jest tylko jedno źródło ciepła należy instalację zaprojektować tak, by bez przeszkód mogły one ze sobą współgrać. Stosuje się cztery warianty połączeń tych dwóch systemów:
•    Wariant A – dominuje ogrzewanie grzejnikowe a system płaszczyznowy znajduje się tylko w niewielkich pomieszczeniach
•    Wariant B – dominuje ogrzewanie płaszczyznowe , a grzejniki zazwyczaj o niewielkich mocach pełnią rolę dopełnienia tego ogrzewania
•    Wariant C – nie ma dominacji żadnego rodzaju ogrzewania, oba systemy działają niezależnie a zasilane i sterowane są z kotłowni
•    Wariant D – ogrzewanie grzejnikowe zasilane jest z kotłowni, a ogrzewanie płaszczyznowe podłączone jest do niego w dowolnym miejscu poprzez układ pompowo – mieszający.
Temperatura zasilania ogrzewania grzejnikowego i płaszczyznowego dla wariantu A i B jest taka sama, w przypadku C i D jest różna.

 

sposób połączenia instalacji grzejnikowej i podłogowej

 

Ogrzewanie płaszczyznowe w wariancie A najczęściej reprezentowane jest przez podłogówkę. Temperaturę zasilania ustala się tak, aby odpowiadała ona instalacji grzejnikowej i zazwyczaj nie przekracza 70°C. W tym wariancie ogrzewanie podłogowe nie powinno być zainstalowane na powierzchni większej niż 15 m2, a rurki użyte do tego systemu powinny być odporne na maksymalną temperaturę zasilania, która osiągana jest przez kocioł. Grzejniki zaprojektowane są w sposób standardowy a podłączenie do nich ogrzewania płaszczyznowego może odbyć się za pomocą zaworu ograniczającego temperaturę wody powrotnej z pętli grzejnej. Zawór ten odcina przepływ wody o temperaturze wyższej niż ta która wcześniej została ustalona.

Zawór zakłada się na końcu pętli grzejnej, przez co na początku wężownicy znajduje się temperatura taka jak temperatura zasilania instalacji a na końcu taka jaka jest nastawiona na zaworze. Ryzykiem w takim połączeniu jest jednak przegrzewanie się pomieszczenia, gdyż następuje stabilizacja temperatury podłogi a nie jest brana pod uwagę temperatura powietrza w pomieszczeniu. Aby tego uniknąć na powrocie z pętli grzejnej stosuje się zawór stabilizujący temperaturę powrotu i termostat pomieszczeniowy. Inny przypadek połączenia tych dwóch systemów w tym wariancie polega na zastosowaniu rur, które mają podwyższony opór cieplny a następnie podłączeniu pętli grzejnej bezpośrednio do instalacji grzejnikowej. Rury te odznaczają się wielowarstwowością. Złożone są z rury podstawowej oraz płaszcza zewnętrznego , który w połączeniu z powietrzem stanowi dodatkowy opór cieplny. Aby sterować mocą podłogówki montuje się w tym przypadku zawór termostatyczny znajdujący się na rozdzielaczu z nastawnikiem wyniesionym do pomieszczenia lub zawór termostatyczny umieszczony w pomieszczeniu. Często stosuje się też programator i siłownik elektryczny.

Wybierając wariant B temperaturę zasilania ogrzewania płaszczyznowego projektuje się na jak najwyższym poziomie, a same grzejniki dobierane są na podstawie parametrów pracy instalacji dominującej. Temperatura w tym przypadku jest taka sama dla obu systemów jednak powierzchnia grzejników musi być 2 -3 razy większa, co znacznie wpływa na estetykę pomieszczenia i wiąże się z większymi kosztami ich zakupu.

Warianty C i D odznaczają się podobnym udziałem obu systemów w całej instalacji, lecz ich temperatura jest różna. Mogą one być sterowane niezależnie – wariant C, lub jedno ogrzewanie może stanowić dopełnienie drugiego – wariant D. Temperatura w takim układzie może być sterowana centralnie przy pomocy regulatora stałowartościowego – temperatura ogrzewania podłogowego jest stała lub pogodowego – temperatura ogrzewania płaszczyznowego dopasowana jest do warunków zewnętrznych.

W wariancie D podłogówka pełni rolę odbiornika ciepła od obiegu grzejnikowego. Stosuje się tutaj tzw. układ pompowo – mieszający , czyli układ obniżenia temperatury zasilania. Składa się on z pompy obiegowej, zaworu regulacyjnego oraz zabezpieczenia przed przekroczeniem temperatury zasilania. Rolę zabezpieczenia spełnia sterownik, który odłącza pompę po przekroczeniu nastawionej temperatury zasilania. Często stosuje się dodatkowy zawór, który zabezpiecza przed przepływem podczas wyłączonej pompy.

 

Autor: Joanna Szeremeta

Źródła:
Ogrzewnictwo praktyczne – projektowanie, montaż, eksploatacja pod red. Prof. dr hab. inż.. Haliny Koczyk, 2005
www.ogrzejdom.com/
www.awent.pl/