Jaki tynk wybrać na elewację?

Na rynku dostępne są różne rodzaje materiałów do wykonywania cienkowarstwowej wyprawy tynkarskiej. Wybór optymalnego produktu zależy przede wszystkim od lokalizacji budynku, rodzaju i intensywności oddziałujących czynników zewnętrznych, rodzaju podłoża, zakładanych walorów estetycznych (tj. faktura, kolorystyka i grubość ziarna) oraz zasobności portfela inwestora. Najbardziej popularną grupą tynków są akrylowe masy tynkarskie. Firma Farby KABE oferuje w tej grupie aż 3 wysokiej jakości masy tynkarskie: PERMURO – tynk do nakładania pacą, PERMURO AKORD  – tynk do natrysku mechanicznego oraz PERMURO TYNK ROLKOWY – przeznaczony do nakładania wałkiem. W grupie tynków silikatowych wyjątkowym produktem jest polikrzemianowa (niskoalkaliczna silikatowa) masa tynkarska NOVALIT T – do nakładania paca oraz NOVALIT T AKORD do nakładania natryskiem. Najwyższą klasę materiałów elewacyjnych tworzą produkty silikonowe takie jak masa tynkarska ARMASIL T – do nakładania pacą oraz ARMASIL T AKORD do nakładania natryskiem. Wszystkie wymienione masy tynkarskie są odporne na zmienne warunki atmosferyczne i zanieczyszczone powietrze, dodatkowo zabezpieczone porostem glonów i grzybów oraz łatwe i bezpieczne w aplikacji.

Jak jest wpływ koloru na trwałość tynku?

Przy wyborze koloru tynku stosowanego na dużych powierzchniach elewacji (szczególnie w systemach ociepleń) należy zwrócić szczególną uwagę na wartość współczynnika odbicia światła Y dla tego koloru. Przy ciemnych barwach ten parametr przyjmuje wartości niższe zaś przy jaśniejszych – wyższe. Zakłada się, że dla koloru białego wsp. Y=100%, natomiast dla czarnego Y=0%. Ciemna elewacja budynku pochłania duże ilości promieniowania podczerwonego i może się nagrzać do wysokiej temperatury (nawet do 80°C dla koloru ciemnobrązowego przy południowej ekspozycji). Tak duże temperatury mogą spowodować nadmierne naprężenia termiczne w zewnętrznej warstwie budynku i w konsekwencji powstanie mikrospękań i uszkodzeń struktury powierzchni.  Dlatego ogólnie rzecz biorąc kolory tynków stosowanych na ocieplanych elewacjach nie powinny posiadać wartości wsp. Y mniejszych niż 20%.

Jak właściwie przygotować podłoże pod tynk?

Na efekt końcowy wykonanej wyprawy tynkarskiej może mieć wpływ rodzaj podłoża. Dlatego też, w przypadku występowania niejednorodnego podłoża, zaleca się wcześniejsze przeszpachlowanie całej jego powierzchni zaprawą klejąco-szpachlową KOMBI. Podłoże musi być nośne, odtłuszczone, równe i suche oraz wolne od plam i wykwitów pochodzenia biologicznego i chemicznego. W przypadku występowania porostu glonów i/lub grzybów należy zastosować preparat do usuwania skażenia biologicznego ALGIZID. Wszelkie luźne, niezwiązane z podłożem warstwy (jak np.: odspojone tynki lub złuszczone powłoki malarskie) trzeba usunąć. W sytuacji, gdy nierówności podłoża są znaczne (od 5 do 15 mm), ścianę należy wstępnie wyrównać zaprawą wyrównawczą, a następnie całą powierzchnię przeszpachlować zaprawą klejąco-szpachlową KOMBI. Przy mniejszych nierównościach (do 5 mm) można od razu wyrównać i wygładzić podłoże zaprawą klejąco-szpachlową KOMBI. Podłoża chłonne przed nakładaniem zapraw wyrównawczych i/lub szpachlowych należy zagruntować preparatem BUDOGRUNT ZG.

Uwaga: W przypadku nakładania masy tynkarskiej na nowo wykonanych podłożach mineralnych (jak np. beton, tynk cementowy i cementowo-wapienny), należy zachować odpowiedni okres sezonowania (przy tynkach akrylowych – 4 tygodnie, zaś przy tynkach krzemianowych, polikrzemianowych i silikonowych – 2 tygodnie).

Co daje gruntowanie?

Zastosowanie preparatu gruntującego zwiększa przyczepność masy tynkarskiej do podłoża, ogranicza i wyrównuje jego chłonność, redukuje pylistość oraz wzmacnia powierzchniowo  podłoże. Ponadto użycie barwionego (pod kolor tynku) preparatu ogranicza także możliwość przebijania koloru podłoża przez fakturę wyprawy tynkarskiej, co jest szczególnie istotne przy zastosowaniu tynków o fakturze drapanej oraz tynków natryskowych. Czas schnięcia zastosowanego na podłożu preparatu w optymalnych warunkach pogodowych wynosi ok. 24 godziny (w temperaturze +20°C i przy wilgotności względnej powietrza 55%). Po całkowitym wyschnięciu naniesionego na podłoże preparatu można przystąpić już do nakładania masy.

Jakich należy używać narzędzi?

Przed aplikacją masy tynkarskiej należy wymieszać zawartość całego opakowania przy użyciu wiertarki/mieszarki wolnoobrotowej (400-500 obr/min) z mieszadłem koszykowym. Nie wolno stosować do tego celu szybkoobrotowej wiertaki, gdyż można w ten sposób zniszczyć właściwości i wygląd tynku! Przy czym, należy również pamiętać iż zbyt długie mieszanie (>5 minut) też nie jest wskazane, gdyż może doprowadzić do nadmiernego napowietrzenia masy. Do nakładania masy tynkarskiej na podłoże i zbierania nadmiaru stosujemy pace tynkarskie ze stali nierdzewnej. Natomiast do wyprowadzania wzoru (faktury tynku) używamy wyłącznie pacy plastikowej. Bezpośrednio po zakończeniu prac narzędzia należy umyć wodą.

Uwaga: Zastosowanie narzędzi korodujących może doprowadzić do powstania trwałych i mało estetycznych plam oraz przebarwień na powierzchni elewacji.

źródło: Farby KABE

W jakich warunkach wykonywać prace tynkarskie?

Podczas nakładania i wysychania masy tynkarskiej powinna występować bezdeszczowa pogoda z temperaturą powietrza od +5°C do +25°C. Należy unikać pracy na powierzchniach bezpośrednio nasłonecznionych i przy silnym wietrze. W celu ochrony niewyschniętej wyprawy tynkarskiej przed szkodliwym oddziaływaniem czynników atmosferycznych zaleca się zastosowanie na rusztowaniach odpowiednich siatek ochronnych. Czas schnięcia nałożonej na podłoże masy tynkarskiej (w temperaturze +20°C i wilgotności względnej powietrza 55%) dla tynków akrylowych, polikrzemianowych i silikonowych wynosi 24 godziny, zaś dla tynków krzemianowych – 72 godziny.

Uwaga: Niska temperatura i wysoka wilgotność powietrza wydłużają okres wysychania, nawet do kilku dni. Nowo nałożoną masę tynkarską należy chronić przed opadami atmosferycznymi, aż do całkowitego utwardzenia.

W jaki sposób należy nakładać tynk techniką ręczną

Masę tynkarską należy nakładać na podłoże cienką, równomierną warstwą na grubość ziarna, za pomocą pacy ze stali nierdzewnej. Następnie pacą plastikową wyprowadzić fakturę tynku, zacierając nałożoną masę ruchami kolistymi (faktura pełna i mieszana) lub ruchami podłużnymi w kierunku pionowym lub poziomym (faktura drapana). Masę tynkarską o fakturze modelowanej należy nakładać pacą ze stali nierdzewnej na grubość 1÷5 mm, a następnie w zależności od potrzeb wyprowadzić wzór wałkiem, pacą lub gąbką. Wyprawę tynkarską o fakturze gładkiej wykonuje się w dwóch etapach. Najpierw należy wykonać według powyższego opisu wyprawę tynkarską o fakturze pełnej, a następnie (po jej związaniu) nałożyć drugą warstwę masy tynkarskiej o fakturze modelowanej. Masę o fakturze modelowanej należy zacierać ruchami kolistymi, dokładnie wyrównując całą powierzchnię wyprawy.

W jaki sposób należy nakładać tynk techniką maszynową

Masę tynkarską należy nakładać na podłoże przy pomocy pneumatycznego urządzenia natryskowego o ciśnieniu roboczym 3÷4 atm. i średnicy dyszy 5÷6 mm. Podczas natrysku masy pistolet należy prowadzić prostopadle do podłoża w odległości 0,4÷0,6 m.

Na co należy zwrócić szczególną uwagę

W uzasadnionych przypadkach masę tynkarską można rozcieńczyć niewielką ilością wody pitnej (w ilości podanej na opakowaniu). Przy ustalaniu ilości wody należy uwzględnić: rodzaj podłoża, warunki wysychania i technikę aplikacji. W celu uniknięcia różnic kolorystycznych niezbędne jest wykonanie powierzchni stanowiącej odrębną całość architektoniczną w jednym cyklu roboczym materiałem z tej samej partii, metodą „mokre na mokre”. Dlatego prace tynkarskie wykonywane na większych powierzchniach wymagają zaangażowania większej ilości pracowników. W przypadku konieczności oddzielenia różnych partii tynku zalecamy zastosowanie specjalnej taśmy elewacyjnej do tynków, do wykonania równej krawędzi cienkowarstwowej wyprawy tynkarskiej.

Farby KABE

Szwajcarska jakość