Tynki zewnętrzne – sposób wykonania

Podział ten wynika z liczby warstw, które tworzą tynk. W ten sposób można wyróżnić:

  • tynki zewnętrzne jednowarstwowe, o najprostszej konstrukcji,
  • tynki zewnętrzne dwuwarstwowe, złożone z obrzutki i narzutu,
  • tynki zewnętrzne trójwarstwowe, gdzie na samym wierzchu układane jest dodatkowa warstwa np. gładzi.

Pokrycia tradycyjne

Tynki zewnętrzne tradycyjne to proste pokrycia, które nie pełnią żadnej funkcji izolacyjnej. Nakładane są 2 – 3 centymetrową warstwą i są wykorzystywane do pokrycia różnego rodzaju podłoży mineralnych (cegła, beton). Wśród nich możemy wyróżnić:

  • Tynki wapienne – których podstawowym składnikiem jest wapno, cechują się niską odpornością na uszkodzenia mechaniczne i dużą paroprzepuszczalnością. Długo wiążą, obecnie stosuje się je bardzo rzadko, mogą pełnić rolę materiału renowacyjnego w starych budynkach.
  • Tynki cementowe – są odporne na uszkodzenia, nie chłoną wody, szybko wiążą i są trwałe. Ze względu na wymienione cechy ich obróbka nie jest łatwa.
  • Tynki cementowo – wapienne – łączą cechy dwóch powyższych, w efekcie są paroprzepuszczalne, mogą chłonąć wodę. Obrabia się je łatwiej niż tynki cementowe.
tynki zewnętrzne

źródło: Shutterstock

Tynki zewnętrzne cienkowarstwowe

Podziału tynków cienkowarstwowych dokonujemy na podstawie zastosowanego spoiwa. W ten sposób możemy wyróżnić tynki zewnętrzne:

  • mineralne,
  • akrylowe,
  • silikonowe,
  • silikatowe.

Tynki mineralne

Tynki mineralne cechują się najniższą wśród prezentowanych odpornością na uszkodzenia mechaniczne. Są odporne na działanie słońca i mróz. Gorzej wypadają w przypadku deszczu i śniegu, w związku z czym warto pokryć je farbą silikonową lub silikatową.

Tynki akrylowe

Tynki zewnętrzne akrylowe są bardzo trwałe i odporne na opady atmosferyczne. Słabiej radzą sobie z intensywnym promieniowaniem słonecznym i mrozem. W porównaniu do pozostałych, najłatwiej się brudzą. Nie są paroprzepuszczalne.

Tynki silikonowe

Pod względem odporności mechanicznej tynki zewnętrzne silikonowe plasują się w środku stawki. Nie chłoną wody, ale są paroprzepuszczalne. Nie brudzą się, a podczas deszczu ulegają samooczyszczeniu. Cechują się wysoką odpornością na promieniowanie słoneczne, nieco większe ryzyko uszkodzeń niesie ze sobą mróz.

Tynki silikatowe

W porównaniu do pozostałych, zwykle znajdują się w środku zestawienia. Cechują się średnią odpornością mechaniczną, a także odpornością na zmiany temperatury. Nieco gorzej jest w przypadku opadów deszczu lub śniegu.

Nie tylko spoiwo

Na trwałość tynku mają wpływ również inne czynniki, takie jak:

  • ziarnistość – im wyższa, tym bardziej trwały,
  • chropowatość – gładsze tynki są mniej odporne,
  • barwa – im ciemniejszy tynk, tym jego barwa będzie mniej trwała.

Jak tynk zewnętrzny wybrać?

Dobierając tynki zewnętrzne, ich parametry dopasowujmy do pozostałych elementów. Stosując wełnę mineralną, unikajmy tynków akrylowych, ze względu na niską paroprzepuszczalność. W przypadku styropianu tego problemu nie ma.

Opracowano na podstawie: Castorama, MG Projekt Pracownia Architektoniczna.

Bartłomiej Tomczyk

Redaktor Termomodernizacja