Włókna celulozowe powstają z surowców wtórnych, a dokładnie z makulatury. Proces powstawania tych włókien polega na mieleniu papierowych resztek a następnie  impregnowaniu ich preparatami solnymi.

Dzięki temu zyskują wysoką odporność na mikroorganizmy, owady, a także na ogień przez co stają się materiałem trudno zapalnym .

Włókna celulozowe nie szkodzą alergikom i nie są zagrożeniem dla robotników wykonujących izolacje. Materiał odznacza się wysoką dyfuzyjnością, a zatem nie hamuje przepływu wilgoci przez przegrody. Poprawia mikroklimat pomieszczeń oraz korzystnie wpływają na trwałość konstrukcji drewnianych i stalowych. Wełna celulozowa zwiększa komfort akustyczny w budynkach, gdyż ma zdolność do pochłaniania dźwięków.

Współczynnik przewodzenia ciepła λ dla włókien celulozowych jest identyczny jak dla wełny mineralnej, czy styropianu i wynosi od 0,042 do 0,036 W/(m•K). Włókna celulozowe to materiał sypki. Pozwala on na wypełnienie trudnodostępnych przestrzeni, przez co nie powstają mostki termiczne. Świetnie sprawdza się jako ocieplenie ścian szkieletowych – zewnętrznych oraz wewnętrznych, stropów drewnianych, połaci dachów skośnych, stropodachów wentylowanych, podłóg na konstrukcji z legarów.

Wykonywaniem włóknocelulozowych izolacji zajmują się firmy do tego uprawnione, które  dysponują odpowiednim sprzętem, a sam materiał aplikuje się poprzez nadmuch.

Wyróżniamy trzy podstawowe metody nadmuchu:
• wdmuchiwanie – włókna wtłacza się elastyczną rurą do zamkniętych elementów konstrukcyjnych poprzez otwory wykonane lub pozostawione w ich okładzinie;
• nadmuch otwarty – polega na rozprowadzaniu włókien między elementami konstrukcji niezabudowanych;
• natrysk na spoiwie – w tej metodzie włókna są nasączane lepiszczem, dzięki czemu izolacja przykleja się do podłoża.

www.e-izolacje.pl